அபிராமி அந்தாதி 21 & 22

அன்பர்களுக்கு அடியேனின் இனிய விஜயதசமித் திருநாள் நல்வாழ்த்துக்கள்.. அபிராமிப் பட்டரின் அடுத்த பாடலைக் காண்பதற்கு முன்னர் சில துளிகள்...


இந்த இழையின் துவக்கத்தில் எங்கள் பகுதியில் நடைபெறும் தசராத்திருவிழாவைப் பற்றி எழுதியிருந்தேன்.. இன்றைய தினம் பத்தாவது திருநாள்.. குலசேகரன் பட்டினத்தில் அன்னை தேவி ஸ்ரீ முத்தாரம்மன், மகிடனை வதம் புரிய மகிஷாசுரமர்த்தினியாக திருவுரு எடுத்து கடற்கரையில் அருள்பாலிக்கும் திருநாள்.. அந்தக் காட்சியைக் காணக் கண்கள் கோடி வேண்டும்.. இந்த ஆண்டு இன்னும் ஓரிரு நாட்களில் எங்கள் குழந்தையை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருப்பதால் ஆலயத்துக்குச் செல்ல இயலவில்லை.. எம்மைப் போன்ற அடியவர்களுக்காக வசந்த் தொலைக்காட்சியில் சூரவதத்தை இரவு நேரலை செய்கிறார்கள்.. அன்பர்களும் கண்டு மகிழுங்கள்.. பக்தர்கள் தங்கள் சக்திக்கேற்ப நோன்பு நோற்று பல வேடங்கள் புனைந்து தருமம் எடுத்து அன்னைக்குத் தங்கள் நேர்த்திக் கடனை செலுத்தி வருகின்றனர். அந்தத் தசராத்திருநாட்களின் இறுதி நாளான இன்று அன்னையின் திருக்காட்சியைக் காண லட்சக் கணக்கான பக்தர்கள் கடற்கரையில் கூடுகின்றனர்.. அன்னையே... அன்று உலகத்தைத் துன்பத்தில் ஆழ்த்திய மகிடனை வதம் செய்து உலகத்தைக் காத்தாய். இன்று எங்களையெல்லாம் துன்பத்தில் ஆழ்த்திக் கொண்டிருக்கும் தீய குணங்களை வதை செய்து எங்கள் உள்ளத்தைக் காத்து நல்வழியில் நடத்து என்பதுதான் இந்த சூரவத நிகழ்வின் சாராம்சம். அன்னையின் திருவருளால் அன்பர்கள் அனைவருக்கும் மங்கலமே உண்டாக எங்கும் நிறைந்திருக்கும் பூரணாசல மங்கலை தேவியை வணங்குகிறேன்... வெற்றித்திருநாளான இன்று அன்னைத் தங்களனைவருக்கும் வெற்றியைத் தந்திடட்டும்... தொடர்ந்து அபிராமிப் பட்டரைக் கவனிப்போம்..

பாடல் இருபத்தொன்று

மங்கலை செங்கலசம் முலையாள் மலையாள் வருணச்


சங்கலை செங்கைச் சகலகலாமயில் தாவு கங்கை


பொங்கலை தங்கும் புரிசடையோன் புடையாள் உடையாள்


பிங்கலை நீலி செய்யாள் வெளியாள் பசும் பெண்கொடியே



விளக்கம் : என்றென்றும் மங்கலத்தை வழங்கக் கூடிய மங்கலையான அபிராமி அன்னையே... செம்மையான கலசம் போன்ற திருமுலைகளை உடையவளே, மலைமகளே, வருணபகவான் அளித்த சங்காலான வளைகளை அணிந்த செம்மையான திருக்கரங்களை உடையவளே.. அனைத்துக் கலைகளும் அறிந்த மயிலே... பாயும் கங்கையின் பொங்கு அலைகள் தங்கும் சடைமுடிகளைக் கொண்ட ஈசனைத் தன் துணையாகக் கொண்டவளே.. அவ்வீசனைத் தன் உடையவனாகக் கொண்ட உமையவளே... பொன் போன்று ஒளிர்பவளே... நீல நிறங்கொண்ட நீலியே... செம்மையானவளே... வெண்மை நிறங்கொண்டவளே, பச்சை நிறமான பெண் கொடியே....

இந்த பாடல் அன்னையின் வெவ்வேறு குணங்களையும், நிறங்களையும் போற்றிப் பாடுகிறது... மங்கலையே... என்பதற்கு என்றும் மங்கலமாக இருப்பவளே.... என்றும் பக்தர்களுக்கு என்றென்றும் மங்கலத்தை வழங்குபவளே... என்றும் பொருள் கொள்ளலாம்.. செம்மையான கலசம் போன்ற திருமுலைகளைக் கொண்டவளே... இவ்விடத்து அன்னையின் தாய் நிலையைக் குறிப்பிடுகிறார் அபிராமிப் பட்டர்... மலையாள்... மலைமகளே... இமவானிடத்துதித்த மலைமகளே... "வருணச் சங்கு அலை செங்கைச் சகலகலாமயில்" சங்கின் பிறப்பிடம் எது? கடல்... கடலின் அதிதேவதை...? வருணபகவான்... அன்னைத் தன் திருக்கையில் சங்காலான வளைகளை அணிந்திருக்கின்றாள்.. அவ்வளைகள் நீ பக்தருக்கு அருளும்போது அங்கும் இங்கும் அலைகின்றன... அப்படிப்பட்ட செம்மையான கரங்களைக் கொண்டவளே... அனைத்துக் கலைகளும் அறிந்தவளே... மயிலைப் போன்றவளே...."தாவு கங்கை பொங்கலை தங்கும் புரிசடையோன் புடையாள் உடையாள்" பாய்கின்ற கங்கையின் பொங்கு அலைகள் தங்கும் நீள்முடிகளைப் பிரித்துக் கட்டக்கூடிய ஈசனைத் தன் புடையாக... துணையாகக் கொண்டவளே... அவ்வீசனைத் தன் உடையவனாக............ கணவனாகக் கொண்டவளே..... "பிங்கலை நீலி செய்யாள் வெளியாள் பசும் பெண்கொடியே" இவ்விடத்து அன்னையின் ஐந்து நிறங்களைக் கொண்டு காட்சியளிப்பதாகக் குறிப்பிடுகிறார் அபிராமிப் பட்டர்... பிங்கலை என்பதற்கு பொன்போன்று ஒளிர்பவளே... சுவர்ண தேவியே.... என்று பொருள் கொள்ளலாம்.. நீல நிறங்கொண்ட நீலியே.. துர்க்கையே...செய்யாள் - செம்மை நிறமானவளே... அருணாதேவியே... வெளியாள்... வெண்மையானவளே.... ஸ்வேதா தேவியே.... பசும் பெண்கொடியே - பச்சை நிறங்கொண்ட பெண்கொடியே... அன்னை மீனாட்சியே... அன்னையின் ஒவ்வொரு நிறத்திற்கும் வெவ்வேறு பெயர் உண்டு... வடமொழியில் காணப்படும் அன்னையின் ஆயிரத்திருநாமப் போற்றிகள் இதைப் பற்றித் தெளிவாகக் கூறுகின்றது.. நமக்கு அதைப் பற்றிய ஞானம் குறைவு... நமக்குத் தெரிந்தவற்றை இவ்விடத்துப் பதிவு செய்துள்ளேன்.. அன்னையின் ஆயிரந்திருநாமங்களைக் கற்றோர் இவ்விடத்துத் தங்கள் கருத்துக்களைப் பதிவு செய்ய வேண்டுகிறேன்.. மணிவாசகப் பெருமான் சிவபுராணத்தில் ஈசனை "நிறங்களோர் ஐந்துடையாய்" என்று குறிப்பிடுவதும் இவ்வைந்து நிறங்களையே... ஈசன் கொண்ட நிறங்களுக்கு வெவ்வேறு திருநாமங்கள் உண்டு....

மேலும் இப்பாடல் அன்னையைத் துதி செய்யத் தகுந்த பாடல்... வேறெந்த நினைவுகளும் இன்றி வேறெந்த வேண்டுதலும் இன்றி அன்னையைத் துதிப்போருக்கு இப்பாடல் மகிழ்வு தரும்...

பாடல் இருபத்திரண்டு

கொடியே இளவஞ்சிக் கொம்பே எனக்கு வம்பே பழுத்த


படியே மறையின் பரிமளமே பனி மால் இமயப்


பிடியே பிரமன் முதலாய தேவரைப் பெற்ற அம்மே


அடியேன் இறந்து இங்கு இனிப் பிறவாமல் வந்து ஆண்டு கொள்ளே.

விளக்கம் : கொடியைப் போன்ற மென்மையான என் அபிராமி அன்னையே... இளமையான வஞ்சிக் கொம்பே, தகுதியற்ற எனக்குத் தானே வந்து கனிந்த கனியைப் போன்றவளே... வேதங்களின் நறுமணமே, பனி உருகும் இமயத்துதித்த பெண்யானையைப் போன்றவளே... பிரம்மன் முதலான அனைத்து தேவர்களையும் பெற்றெடுத்த என் அபிராமி அம்மையே...உனக்கு அடியேனாகிய நான் மரித்த பின்னர் இனிமேல் இவ்வுலகில் பிறவி எடுக்காத வண்ணம் நீ வந்து என்னை தடுத்தாட்கொள்ள வேண்டும்..

பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துதலின் கொடுமை அபிராமிப் பட்டருக்குப் புரிந்திருக்கின்றது.. எத்தனை துன்பம் அம்மா... பிறந்தது முதல் இறப்பு வரை இன்பங்களாலும், துன்பங்களாலும் அல்லாடும் மனது...என்செய்வதென்று புரியவில்லை.. பிறப்பை நீத்த பின்னர் மீண்டும் பிறவாத வரம் வேண்டுமென்றே ஆன்றோர்கள் வேண்டியிருக்கின்றனர்... அவ்வண்ணமே அபிராமிப் பட்டரும் தான் மரித்த பின்னர் மீண்டும் பிறவாதிருக்க அன்னை வந்து தன்னை ஆண்டுகொண்டருள வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார்...

கொடியே... கொடியைப் போன்ற மென்மையானவளே... இளவஞ்சிக் கொம்பே... வஞ்சி என்பது ஒருவகைச் செடி... (வஞ்சிப்பூ...?) அதன் இளங்கொம்பைப் போன்றவளே... மிக மிக மென்மையானவளே... என்பது இதன் பொருள்..."எனக்கு வம்பே பழுத்த படியே.." தானாக வந்து கனிந்த கனியைப் போன்றவளே... உனது அருளைப் பெறுவதற்கு எவ்விதத் தகுதியும் எனக்கில்லை....ஆயினும் நீயே வந்து உனதருளை என் மீது பொழிந்தாய்.. யாம் விரும்பிய காலையில், காலம் மறந்து தானே கனிந்த கனியைப் போல அருள் பொழிந்த அபிராமி அன்னையே... "மறையின் பரிமளமே" வேதங்களின் நறுமணம் ஆனவளே... இறையருள் பெற்றிட வேதங்கள் ஓதுகின்றனர்... ஆனால் அவ்வேதங்களின் சாரம்சம் உனது திருநாமமே... நீயே அவ்வேதங்களை உள்ளடக்கியிருக்கிறாய்.. உன்னை வணங்கினாலே போதும்.. உனது திருநாமத்தை உச்சரித்தாலே போதும்... அவ்வேதங்களை ஓதும் பலன் உன்னைத் தொழுவதாலேயே.. உன் திருநாமத்தை உச்சரிப்பதாலேயே கிட்டுகிறது.... "பனி மால் இமயப் பிடியே" பனி உருகும் இமயமலையில் நீ ஒரு பெண்யானையாகக் காட்சியளிக்கிறாய்.. மென்மையானவளே என்று அன்னையை வர்ணித்த அபிராமிப் பட்டர் வலிமை பொருந்திய பெண் யானைக்கு அம்மையை ஒப்பிடுகிறார்... மென்மையானவளும் நீ... வலிமையானவளும் நீ... என் போன்ற அடியவரைத் தன்பக்கம் ஈர்த்து அருள் செய்யும் மென்மையானவள் நீ... எமக்குத் துன்பம் வரும் வேளையில் அதைத் துடைத்தழிக்கும் வலிமையானவளும் நீயே... என்றுரைக்கிறார் அபிராமிப் பட்டர்.. பிரம்மன் முதலிய தேவர்களையெல்லாம் பெற்றெடுத்த அபிராமி அம்மையே... எனக்கு இன்னொரு பிறப்பு வேண்டாம் என்று வேண்டுகிறார்... "இன்னுமோர் தாய் கருப்பையூர் வாராமல் கா" என்று ஈசனை வேண்டினார் பட்டினத்தார். ஆனால் அபிராமிப் பட்டரோ.... பிரம்மன் முதலிய தேவர்களையெல்லாம் பெற்றெடுத்த அம்மையே... எனக்கு இனிப் பிறவி வேண்டாம். என் பிறவியைத் தடுத்து என்னை ஆண்டருள்புரி என்று வேண்டுகிறார்.. பிறவியைக் கொடுப்பவளிடம் நீயே அனைவரையும் பெற்றெடுத்தாய்.... எனவே ... எனக்குப் பிறவியளிப்பதும், அளியாதிருப்பதும் உன் திருவருளே... தாயே... போதும்... என்னை தடுத்தாட்கொள்... நான் இறந்த பின்னர் மீண்டும் பிறவாதிருக்க வரமளி..... என்று அன்னையிடம் தன் பிறவிவேண்டா விருப்பத்தைத் தெரிவிக்கிறார் அபிராமிப் பட்டர்...

அன்பர்களே... தொடரும் பாடல்களின் விளக்கத்தை அடுத்த மடலில் காணலாம்...மீண்டும் சந்திப்போம் நன்றி...

அபிராமி அந்தாதி 19 & 20

அன்பர்களுக்கு அடியேனின் இனிய சரசுவதி பூஜை தின நல்வாழ்த்துக்கள்.... தொடர்ந்து அபிராமி அந்தாதியைக் கவனிப்போம்.


பாடல் பத்தொன்பது

வெளிநின்ற நின் திருமேனியைப் பார்த்து விழியும் நெஞ்சும்


களிநின்ற வெள்ளம் கரைகண்டதில்லை கருத்தினுள்ளே


தெளிநின்ற ஞானம் திகழ்கின்றது என்ன திருவுளமோ?


ஒளிநின்ற கோணங்கள் ஒன்பதும் மேவி உறைபவளே



விளக்கம் : ஒளிரும் ஒன்பது கோணங்களின் நாயகியாக நவசக்தியாய் விளங்கும் அபிராமி அன்னையே.. காலன் வரும் வேளையில் நான் வேண்டியவுடன் வான வெளியில் திருமணக் கோலத்தில் தோன்றிய உன் திருமேனியைக் கண்டு என் விழிகளும் நெஞ்சமும் அடைந்த ஆனந்த வெள்ளம் கரையற்றுப் புரண்டோடுகிறது... எனது சிந்தையுள்ளும் தெளிவான ஞானம் திகழ்கின்றது. இப்படிப்பட்ட ஆனந்தத்தையும் அறிவையும் ஒருங்கே அளித்த உன் அருள் உள்ளத்தை எண்ணி வியக்கிறேன்..

"ஒளிநின்ற கோணங்கள் ஒன்பதும் மேவி உறைபவளே.." அன்னை அபிராமியானவள் நவராத்திரி தினங்களில் நாளொன்றுக்கொரு சக்தியாக ஒன்பது திருஅவதாரங்கள் எடுக்கிறாள்... இவ்விடத்து ஒளிநின்ற கோணங்கள் ஒன்பது என்று அபிராமிப் பட்டர் குறிப்ப்டுவது சக்தி வழிபாட்டில் யாகம் செய்யப்படும் ஒன்பது யாகக் குண்டங்களாக இருக்கலாம். அப்படி யாகம் செய்யப் படும்போது வெளிப்படும் ஒன்பது குண்டங்களின் சக்தியாகத் திகழும் அபிராமி அன்னையே.... என்று அன்னையை நவராத்திரி நாயகியாகக் குறிப்பிடுகிறார் அபிராமிப் பட்டர். கடந்த பாடலில் தன்னை அழைத்துச்செல்ல கொடுங்கோபத்துடன் காலன் வரும் வேளையில் அன்னை தனது திருமணக்கோலத்துடன் காட்சியளித்து அருள வேண்டும் என்று வேண்டிக் கொண்டாரல்லவா?? அவ்வாறு வேண்டியதுமே அன்னையின் திருக்கோலம் அவருக்குக் காட்சியளித்து விட்டது... வான வெளியில் அன்னையின் திருமேனியைக் கண்டதும் அவர் விழிகளிலும் மனத்திலும் ஆனந்த வெள்ளம் கரைகடந்து ஓடுகின்றது.. அவரது சிந்தையுள்ளோ தெளிவான ஞானம் தென்படுகின்றது.. இது அவருக்கு வியப்பை ஏற்படுகின்றது... கவனியுங்கள்... நாம் அரிதானதொரு காட்சியைக் கண்டு விட்டாலோ அல்லது நமது மனது ஆனந்தத்தால் நிறையும்படியானதொரு நிகழ்வு நடந்து விட்டாலோ, சிந்தை தெளிவானதாக இருப்பதில்லை... ஆனந்தத்தில் குதித்துக் கொண்டே இருக்கும்... சிரித்துக் கொண்டே இருப்போம்.. அவ்வமயத்தில் நாம் செய்கின்ற செயல்களைப் பின்னர் ஆற அமர்ந்து நினைவு படுத்திப் பார்த்தால், நமக்கே அது முட்டாள்த்தனமாவும், சிறுபிள்ளைத்தனமாகவும் தெரியும்.. ஆனால் இவ்விடத்து அன்னையின் திருமேனியைக் கண்டதும் அபிராமிப் பட்டரின் கண்கள் ஆனந்த வெள்ளத்தை அடைகின்றன. அவரது மனதும் ஆனந்த வெள்ளத்தில் திளைக்கின்றது... "விழியும் நெஞ்சும் களி நின்ற வெள்ளம் கரை கண்டதில்லை" என்கிறார்... கரையற்று ஓடும் காட்டாற்றைப் போன்ற ஆனந்த வெள்ளம் அது... மனமும் விழிகளும் இப்படிப் பட்ட ஆனந்தத்தில் திளைக்கும் வேளையில், அவரது சிந்தையுள்ளோ தெளிவான ஞானம் திகழ்கின்றது... இதென்ன அதிசயம்.. ? என்று அபிராமிப் பட்டர் வியக்கிறார்.. உனது திருவுளமே இதற்குக் காரணம் அம்மா... உனது திருவுள்ளம் அத்தனை அளப்பரிய ஆற்றல் கொண்டதம்மா என்கிறார்..

பாடல் இருபது

உறைகின்ற நின் திருக்கோயில் நின் கேள்வர் ஒரு பக்கமோ


அறைகின்ற நான்மறையில் அடியோ முடியோ அமுதம்


நிறைகின்ற வெண்திங்களோ கஞ்சமோ எந்தன் நெஞ்சகமோ


மறைகின்ற வாரிதியோ பூரணாசல மங்கலையே

விளக்கம் : அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் பூரணாமாய் நிறைந்திருந்து மங்கலமளிக்கும் அபிராமி அன்னையே... நீ உறைகின்ற திருக்கோயில் யாது?? உன் தோழரான சிவபெருமானின் ஒரு பக்கமா? அல்லது ஓதப் படும் நால்வகை வேதங்களின் தொடக்கமா அல்லது முடிவா? அமிழ்தத்தால் நிறைந்து குளிர்ச்சியைத் தருகின்ற வெண்மதியா? ஆயிரம் இதழ்களைக் கொண்ட வெண்தாமரை மலரா? அல்லது அடியேனின் உள்ளமா?? அல்லது செல்வங்களெல்லாம் மறைந்திருக்கின்ற திருப்பாற்கடலா???

அன்னை எவ்வெவ்விடத்திலெல்லாம் கோயில் கொண்டுள்ளாள் என்பதை இப்பாடல் தெளிவாகக் கூறுகின்றது.. "நின் கேள்வர் ஒரு பக்கமோ.." உனது தோழரான ஈசனது ஒரு பக்கமோ? கேள்வர் எனும் பதமானது மிக நெருக்கமான தோழர்களைக் குறிக்கப் பயன்படுகிறது... அன்னைக்கும் அப்பனுக்கும் இடையேயான தோழமை அளப்பறியது அல்லவா? ஈசனை விடுத்து உமையும், உமையை விடுத்து ஈசனும் பிரிந்திருப்பது மிக மிக அரிது... பிரிந்திருந்தாலும் அவர்தம் மனத்தளவில் ஒன்றியிருப்பதே வாடிக்கை... அப்படிப்பட்ட ஈசனைத் தான் அம்மையின் கேள்வர் என்று அபிராமிப் பட்டர் குறிப்பிடுகின்றா. ஒரு தமிழாசிரியர் வேடிக்கைக்காகக் கூறிய செய்தி... ஈசனை என்ன காரணத்தால் அபிராமிப் பட்டர் கேள்வர் என்று குறிப்பிட்டார் தெரியுமா? அன்னை சொல்வதையெல்லாம் சரி சரி என்று கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார் அல்லவா? அதற்காகத்தான் என்று... ஆம் அன்னையின் திருச்சொல்லை அப்பன் கேளாதிருந்திடுவாரோ? அந்த ஈசனின் ஒருபக்கத்தில், இடப் பாகத்தில் இருக்கின்றாயல்லவா?? அதுதான் நீ உறையும் திருக்கோவிலா?? "அறைகின்ற நான்மறையில் அடியோ முடியோ?" ஆலயம்தோறும் உன்னை வழிபடுவதற்காக நால்வகை வேதங்களை ஓதுகின்றார்களே.... அந்த வேதங்களில் நீ எவ்விடத்துக் கோயில் கொண்டுள்ளாய்? அதன் தொடக்கத்திலா? அல்லது முடிவிலா? அமுதத்தால் நிறைந்திருக்கும் வெண்மை நிற நிலவிலா? "கஞ்சமோ?" கஞ்சம் எனும் பதம் ஆயிரம் இதழகளைக் கொண்ட வெண்தாமரை மலரைக் குறிக்கின்றது... நீ அந்த தாமரை மலரில் கோயில் கொண்டுள்ளாயா? அல்லது என்றென்றும் உனையே எண்ணித் தவிக்கும் இந்த அடியவனின் நெஞ்சத்திலா? "மறைகின்ற வாரிதியோ?" செல்வங்கள் எல்லாம் மறைந்திருக்கக் கூடிய திருப்பாற்கடலோ? "பூரணாசல மங்கலையே!" எங்கும் முழுமையாய் நிறைந்திருக்கும் மங்கலையே... மங்கலத்தை அருள்பவளே...

இவ்விடத்துப் பாடலினை இன்னொரு நோக்கிலும் காணலாம்... அம்மையே நீ எங்கெங்கோ உறைகிறாய் என்று பட்டியலிட்டுக் குறிப்பிடும் அபிராமிப் பட்டர் அவள் எங்கும் நிறைந்தவள் எனவே அவளைத் தேடி எங்கெங்கோ எதற்காக அலைய வேண்டும் என்று குறிப்பிடுவதாகவும் கொள்ளலாம்....

தொடரும் பாடல்களின் விளக்கத்தோடு அடுத்த மடலில் சந்திப்போம்...

அபிராமி அந்தாதி 17 & 18

நண்பர்களே... அடுத்த பாடல்களைப் பார்ப்பதற்கு முன் சில துளிகள்...

இன்று துர்காஷ்டமி.. இன்றைய தினம் வாழும் கலை ஆசிரமத்திற்குச் சென்றிருந்தேன்.. எங்கள் ஆசிரமத்தின் மிகப் பெரிய திருவிழாவாகக் கொண்டாடப் படுவது நவராத்திரி தினங்களே... அதிலும் துர்காஷ்டமி அன்று நடைபெறும் மஹா சண்டி யாகத்தைக் காணவரும் கூட்டம் அதிகம். கடந்த வருடம்தான் முதன்முறையாக அந்த யாகத்தைக் காணும் பாக்கியம் அடியேனுக்குக் கிட்டியது. எனவே இந்த ஆண்டும் கலந்து கொண்டேன்.. சக்திப் பிரவாகத்தைக் கண்டேன்.. யாகத்தை நிறைவு செய்யும் வேளையில் அன்னையின் சக்தி அவ்விடம் குருதேவர் வடிவில் தாண்டவமாடுவதைக் கண்டு அடியேனின் கண்களில் கண்ணீர்... அபிராமிப் பட்டரின் "நான் முன் செய்த புண்ணியம் எது என் அம்மே!" என்ற வரிகளே என் மனத்தின் முன் நின்றன.. நாம் செய்வதெல்லாம் அயோக்கியத்தனம். ஆயினும் இக்கடையேனையும் கடைத்தேற்ற அன்னையே நின் திருவருளைக் காணும் பாக்கியத்தைத் தந்தருள் செய்தாயே... என்ற நினைவு வந்தபோது அழுகையைக் கட்டுப் படுத்த இயலவில்லை... குருதேவர் உருவில் அன்னைத் தன் திருக்காட்சியைக் காட்டி விட்டுச் சென்று விட... அன்னையே... நின் பேரருளைக் கண்டபின் ஏது வேண்டும்..? நின்னடியாரோடு கூடி இன்று நின்னருளைக் கண்டேனே... அம்மையே...என்று பாடிக்கொண்டே இருந்தேன்... இறுதியில் கும்பத்தை வேத பாடசாலையின் முதல்வர் திருமிகு. சுந்தரேச ஐயர் தன் தலைமீது சுமந்து சுற்றி வந்த போது சக்தியின் திருவருள் அவர் மீதும் வந்தாடியது.. அதைக் காண்கையில் எனக்கு அவ்விடம் காளியே நேரில் ஆடிச்செல்வது போல் தோன்றியது... இன்றைய தினத்தை வர்ணிக்க வார்த்தைகள் இல்லை... "புண்ணியம் செய்தனமே மனமே" என்ற பட்டரின் வரிகளைத் திரும்ப திரும்ப எனது நா உச்சரித்துக் கொண்டே இருந்தது... அன்னையின் திருவருளோடு இன்றைய பதிவு இதோ உங்கள் பார்வைக்காக....

அபிராமிப் பட்டரின் பாடலுக்கு முன்னர் அவ்விடத்து எம் மனத்தில் எழுந்த கவி ஒன்று அன்பர்களின் பார்வைக்காக...

"நெஞ்சத்துப் பொய்யனடி...


                 நேயங்கெட்ட பாவியடி.....


தஞ்சமென்று நின்பதந்தாழ்


               தொண்டர்க்கெல்லாம் தூரனடி...


வஞ்சனையே பணியென்னும்


               வல்லரக்கர் நேசனடி...


அஞ்சேலென் றெனையேற்க


                அம்மை நீ வந்ததென்ன??"

இனி அபிராமிப் பட்டரோடு செல்வோம்...

பாடல் பதினேழு

அதிசயம் ஆன வடிவுடையாள் அரவிந்தம் எல்லாம்


துதிசய ஆனன சுந்தரவல்லி துணை இரதி


பதி சயமானது அபசயமாக முன் பார்த்தவர்தம்


மதி சயமாக அன்றோ வாம பாகத்தை வவ்வியதே

விளக்கம் :

அபிராமி அன்னை மிகவும் அதிசயமான வடிவத்தைக் கொண்டவள் (அதென்ன அதிசயம் ? விடை பாடலின் இறுதியில் வருகிறது) அழகிய தாமரை மலர் முதற்கொண்டு அனைத்து மலர்களும் வணங்கிப் போற்றும் வெற்றித்திருமுகத்தைக் கொண்ட கொடிபோன்ற பேரழகி.. அவளின் துணைவர் யாரெனில் ரதியின் கணவனான மன்மதனின் வெற்றிகளெல்லாம் தோல்வியென்றாக தன் பார்வையாலேயே அவனை எரித்தவர். அப்படிப்பட்ட சிவபெருமானது மதியை வென்று அவரது இடப்பாகத்தைப் பெற்றுக்கொண்டாயே... இதுவல்லவோ அதிசயம்...

முந்தைய பாடலில் அபிராமிப் பட்டர் அதிசயம் என்று குறிப்பிட்டது எங்கும் விரிந்த பரப் பிரம்மமான அன்னை அடியேன் அறிவிற்கு எட்டும் அளவிற்கு குறுகிய அவளது பெருங்கருணை... இவ்விடத்து அவர் சிவனும் சக்தியும் இணைந்து தோற்றமளிக்கும் சிவசக்தி உருவத்தைக் குறிப்பிடுகிறார். அர்த்த நாரீஸ்வரராக, அம்மையப்பனாக அவளின் தோற்றத்தைக் கண்ட அபிராமிப் பட்டருக்கு அது ஒரு அதிசயமாகத் தோன்றுகிறது... அபிராமியை இதுவரை பெண்ணுருவிலேயேக் கண்டுவந்த அவருக்கு அம்மையப்பனாக அன்னை காட்சியளிக்கிறாள்... இதென்ன திருக்கோலம்... ? இடப்பாகம் பெண்ணுரு... வலப்பாகம் ஆணுரு.... விந்தையாக இருக்கிறதே... இதுவரை இதைப் போன்ற உருவத்தை நாம் கண்டதே இல்லையே... என்று அவர் வியக்கும் போது அது அவருக்கு அதிசயமாகப் படுகிறது...

இவ்விடத்து இன்னொரு நோக்கும் உள்ளது... அன்னையின் திருவுரு அம்மையப்பனாகக் கண்டதை அதிசயம் என்று உரைத்தாரோ அல்லது.... மன்மதனைத் தன் பார்வையால் எரித்த ஈசனது மதியை வென்று அவரது இடப்பாகத்தைத் தன்னதாக்கிக் கொண்டாளே... அதனை அதிசயம் என்று உரைத்தாரோ என்பது அபிராமிப் பட்டருக்கே வெளிச்சம்... மூன்றாவது நோக்காக... இவ்விரண்டையும் சேர்த்து அன்னையின் திருவுரு ஓர் அதிசயம் என்றும் அழைத்திருக்கலாம்...

"அரவிந்தம் எல்லாம் துதி சய ஆனன சுந்தர வல்லி" தாமரை முதலான மலர்கள் எல்லாம் போற்றி வணங்கும் வெற்றித் திருமுகத்தைக் கொண்ட சுந்தரவல்லியே... கொடியைப் போன்ற மென்மையான பேரழகியே.... நீயோ கொடியைப் போன்றவள்... ஆனால் மலர்கள் உன்னைத் துதி செய்கின்றன.. அதற்குரிய வெற்றித் திருமுகத்தைக் கொண்டவள் நீ... இது ஒரு அதிசயம் அன்னையே... என்று அபிராமிப் பட்டர் வியக்கிறார்....

"துணை" நின் துணைவன் யார் தெரியுமா? "இரதி பதி சயமானது அபசயமாக முன் பார்த்தவர்" இரதியின் பதியான மன்மதனது வெற்றியானது தோல்வியாகத் தன் கண்களால் பார்த்தவர்... தன் கண்களால் அவனை எரித்து அரூபியாக்கியவர்.... மன்மதனின் மலர்க்கணைகளால் தீண்டப் பட்டோர் மீள்வது இல்லை... அவன் செல்லுமிடமெல்லாம் வெற்றிதான். (அதிக விளக்கம் தேவை இல்லை என்று எண்ணுகிறேன். சுருக்கமாக "மன்மத லீலையை வென்றார் உண்டோ?" போதும் அல்லவா) அப்படிப் பட்ட மன்மதன் எவ்விடம் தோற்றுப் போனான் தெரியுமா??? ஒரு முறை அமரர்கள் ஈசனது தயை வேண்டி நிற்கையில் அவரோ தியானத்திலிருந்து எழுந்த பாடில்லை... அவ்வமயம் மன்மதனை அழைக்க அவன் செருக்கோடு முன்வந்து தன் மலர்க்கணைகளால் ஆண்டவனைத் தொடுகிறான்... ஆனால் நிகழ்ந்ததோ வேறு... அவன் எல்லாவிடத்தும் பெற்று வந்த வெற்றிகளெல்லாம் ஈசனது முன்னே தோல்வியாயிற்று... அவருக்கு வந்ததே கோபம். தனது நெற்றிக் கண்ணால் அவனைக் கண்டார்... அதன் வெப்பம் தாளாது மன்மதன் தன் உருவிழந்தான்... ஈசனுக்கு அப்படிப் பட்ட பெயருண்டு... யாராலும் வெல்ல இயலாத மன்மதனையும் வென்றவர்... எனவே இவரை வெல்ல யாராலும் இயலாது... அப்படிப் பட்ட ஈசனது அறிவையும் நீ வென்று விட்டாயே தாயே... அவரது அறிவை வென்று, அவர்தம் இடப் பாகத்தை உனதாக்கிக் கொண்டாயே... என்று அபிராமிப் பட்டர் வியக்கிறார்... தனது பாடலால் நம்மையும் வியப்பில் ஆழ்த்துகிறார்...

பாடல் பதினெட்டு

வவ்விய பாகத்து இறைவரும் நீயும் மகிழ்ந்திருக்கும்


செவ்வியும் உங்கள் திருமணக்கோலமும் சிந்தையுள்ளே


அவ்வியம் தீர்த்து என்னை ஆண்ட பொற்பாதமும் ஆகி வந்து


வெவ்விய காலன் என் மேல் வரும் போது வெளி நிற்கவே.



விளக்கம் : அபிராமி அன்னையே... ஈசனது இடப் பாகத்தை கவர்ந்து கொண்டாயல்லவா? அவ்விறைவரும் நீயும் மகிழ்ந்திருக்கும் செம்மையான தோற்றத்துடனும், உங்கள் திருமணக் கோலத்துடனும், என் மனத்துள் இருக்கும் அசுத்தங்களைத் தீர்த்து என்னை ஆற்கொண்ட பொற்பாதங்களுடனும் வந்து, என் உயிரைக் கவர காலன் கோபத்துடன் வரும் வேளை தோன்றி அருள வேண்டும்.

இவ்விடத்து அபிராமிப் பட்டர் தனது மரணவேளை எவ்வாறு இருக்க வேண்டும் என்பதைக் குறிப்பிடுகிறார்.. இவ்வமயம் அங்கேயும் காலன் காத்திருக்கின்றான்... அபிராமிப் பட்டர் குறிப்பிட்டது போல் இவ்விரவில் முழு நிலாத் தென்படாவிடில் காலன் கட்டிய கயிற்றால் பிறவியை முடித்துக்கொள்ள வேண்டிய நிலை பட்டருக்கு... ஆனால் அவருக்கோ அன்னை தன்னைக் காப்பாள் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது.. .நூறு பாடல்கள் முடிந்த பின்னரும் அன்னையின் பதில் வராவிடில் தானே மரணத்தைத் தழுவிக்கொள்வதாக ஆணையிட்டுள்ள அபிராமிப் பட்டர் "வெவ்விய காலன்" தன் மேல் வரும்போது அன்னை இப்படிப் பட்டத் திருக்கோலத்தோடு தன்னருகே தோன்ற வேண்டும் என்று பட்டியலிடுகிறார்...

எப்படிப் பட்ட தோற்றமாம்??? கடந்த பாடலில் சொன்னாரல்லவா ஈசனது இடப்பாகத்தை நீ கவர்ந்து கொண்டாய் என்று? அவ்வீசனும் நீயும் மகிழ்ந்திருக்கும் செம்மையான தோற்றத்துடன் வா.... என்றழைக்கிறார். ஏன்? காலன் வரும் வேளை மனித மனது இன்பத்துடன் இருப்பதில்லை... ஊழ் பிடித்த இவ்வூணுடலை விட்டு வெளியேறும் வேளை நாம் அதன் மீது கொண்ட பந்தத்தால் ஈர்க்கப் பட்டு அவதியுறுகிறோம்.. அழுகிறோம்... ஆனால் தாயே... நான் அழக்கூடாது... அதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும்... நீ அந்த ஈசனோடு மகிழ்ந்திருக்கும் திருக்கோலத்தோடு வந்து அருள் செய்... நான் மகிழ்வேன்... என்னை அக்காலன் கவர்ந்து செல்லட்டும் என்கிறார்.. மேலும் உங்களது திருமணக் கோலத்தோடு காட்சியளியுங்கள் என்கிறார்... அம்மை மற்றும் அப்பனின் திருமணக் கோலத்தைக் காணக் கண்கோடி வேண்டுமல்லவா? மதுரை மாநகரில் நடைபெறும் சொக்கநாதார் - மீனாட்சியின் திருமணக் கோலத்தைக் கண்டு வாருங்கள் அவ்வின்பம் என்னவென்பது உங்களுக்குப் புரியும்... அப்படிப் பட்ட திருமணக் கோலத்தை முன்னரே தமது தியானத்தில் கண்டு மகிழ்ந்தவர் அபிராமிப் பட்டர். எனவே அப்படிப் பட்டத் திருக்கோலத்தைத் தனது மரணவேளையில் கண்டு இன்புற வேண்டும் என்கிறார்... மேலும் " சிந்தையுள்ளே அவ்வியம் தீர்த்து என்னை ஆண்ட பொற்பாதமும்" வேண்டுமென்கிறார். தாயே உனது பொற்பாதங்களைக் காணும் முன்னர் என் மனது அசுத்தங்களால் நிறைந்திருந்தது... உனது அழகிய பொற்பாதத்தை நான் கண்ட பின்னர் அப்பாதங்களால் அடியெடுத்து வைத்து நீ என் மனத்துள் புகுந்தாய்... என் மனத்தில் இருந்த அசுத்தங்களெல்லாம் தீர்ந்து போயின.. நீ என்னை ஆண்டாய்........ அப்படி என்னை நீ ஆள்வதற்குக் காரணமான உனது பொற்பாதங்களையும் காலன் என்னைக் கவர மிகுந்த கோபத்தோடு வரும் வேளை நான் காண வேண்டும்... நீ காட்சி தந்தருள வேண்டும் என்பது அபிராமிப் பட்டரின் வேண்டுகோள்..

தொடரும் பாடல்களின் விளக்கத்தை அடுத்த மடலில் காணலாம். துர்காஷ்டமி அன்று மனத்தில் எழுந்த ஆனந்தத்தோடு இம்மடலை வரைந்திருக்கின்றேன்... நீங்களும் அவ்வானந்ததோடு பாடல்களைப் படித்து இன்புறுங்கள்.. மீண்டும் சந்திப்போம்..

அபிராமி அந்தாதி 15 & 16

பாடல் பதினைந்து
தண்ணளிக்கு என்று முன்னே பல கோடி தவங்கள் செய்வார்
மண்ணளிக்கும் செல்வமோ பெறுவார் மதி வானவர் தம்
விண்ணளிக்கும் செல்வமும் அழியா முக்தி வீடும் அன்றோ
பண்ணளிக்கும் சொல் பரிமள யாமளைப் பைங்கிளியே
விளக்கம் : இன்பமான பாடல்களைத்தரும் சொற்களின் பிறப்பிடமாகிய எங்கள் அபிராமித் தாயே.... நறுமணம் வீசும் தன்மை கொண்டவளே... ஈசனின் தோழியான பசுங்கிளியே... மலைமகளே... உனது குளிர்ச்சியான திருவருளைப் பெறுவதற்காகப் பல கோடி தவங்களைச் செய்ய்யும் தவமுனிகள், இந்த மண்ணுலகம் கொடுக்கும் செல்வங்களை மட்டுமா பெறுவார்? அறிவுடைய அமரர்கள் வாழும் விண்ணுலகம் தன்னில் வாழக்கூடிய செல்வத்தையும், என்றும் அழியாத முக்தியையும், வீடுபேற்றையும் அல்லவா பெறுவார்...
இவ்விடத்து அன்னையின் திருவருளை தண்ணளிக்கும் என்று அபிராமிப் பட்டர் மொழிவது சிறப்பு... அன்னை என்றென்றும் தாம் வெப்பமுடன், ஆங்காரத்தோடு இருந்தாலும், அவள் தன் மக்களான உலகின் மாந்தருக்கு அருளும் அருளோ குளிர்ச்சியானது... மிக மிக குளிர்ச்சியானது... இதனால்தான் அவள் தமிழகத்தில் மழையின் பெயரால் மாரியம்மன் என்றழைக்கப் பட்டாள்.. வெம்மை நோயை நீக்கி குளிர்ச்சியான இன்பத்தைத் தருபவள் அன்னை அல்லவா? அதனால்தான் அபிராமிப் பட்டர் இவ்விடத்து அவளது திருவருளை மிகக் குளிர்ச்சியானது என்று குறிப்பிடுகிறார். அக்குளிர்ச்சியான திருவருளைப் பெறுவதற்காகப் பல கோடி தவங்கள் செய்யும் மாமுனிகள் இவ்வுலகத்தின் இன்பத்திற்காக அத்தவங்களை இயற்றுகின்றனரா??? அவர்களது எண்ணமெல்லாம் வீடு பேற்றை அடைவதென்னாளோ என்பதல்லவா?? ஆயினும் மண்ணுலகில் தன் மைந்தர் படும் துயரங்கள் கண்டு அன்னை பொறுத்திடுவாளோ??? அவர்களுக்கு இவ்வுலகில் தேவையான செல்வங்களையும் ஈந்திடுவாள்... அறிவுடைய அமரர் வாழும் விண்ணுலகில் அவர்கள் வாழக்கூடிய தகுதியையும் அதற்கான செல்வங்களையும் வழங்கிடுவாள்.. அவர்கட்கு முக்தியை அளித்து வீடுபேற்றையும் அளித்திடுவாள் எங்கள் அபிராமி அன்னை... மேலும் இவ்விடத்து அன்னையைக் குறிப்பிடும் சொல் "பண்ணளிக்கும் சொல் பரிமள யாமளைப் பைங்கிளியே" என்பது... இச்சொற்களை இவ்விடத்து ஆய்ந்து நோக்குவோம்... பண்ணளிக்கும் சொல்.... பண் + அளிக்கும் சொல்... இனிமையான பாடல்களைத் தரும் சொல்லே.... சொல்லின் பிறப்பிடமே... என்று அன்னையைத் தமிழாக வடிக்கிறார்... பரிமள யாமளைப் பைங்கிளியே... என்பதை நோக்கினால்.... யாமளை என்பதற்கு பச்சை நிறங்கொண்ட இளமையான ஈசனின் தோழி என்று பொருள் கூறுவர்... நறுமணங்கொண்டவள்... பச்சை நிறங்கொண்ட மலைமகள் (மீனாட்சி), சிவனின் தோழி, என்றும் பைங்கிளியே.. என்றும் அன்னையை வர்ணனை செய்கிறார் அபிராமிப் பட்டர்....

பாடல் பதினாறு
கிளியே கிளைஞர் மனத்தே கிடந்து கிளர்ந்து ஒளிரும்
ஒளியே ஒளிரும் ஒளிக்கு இடமே எண்ணில் ஒன்றும் இல்லா
வெளியே வெளி முதல் பூதங்கள் ஆகி விரிந்த அம்மே
அளியேன் அறிவு அளவிற்கு அளவானது அதிசயமே
விளக்கம் : கிளியைப் போன்ற நிறங்கொண்ட (பச்சை நிறங்கொண்ட) எங்கள் அபிராமி அன்னையே... உன்னை எப்போதும் சூழ்ந்திருக்கும் அன்பர்கள் மனத்தில் எப்போதும் ஞானமாய் சுடர்விட்டுக்கொண்டிருக்கும் ஒளியும் நீயே... அவ்வொளிக்கான இடமும் நீயே... (ஆன்மாவும் நீயே) எண்ணிப் பார்த்தால் ஒன்றுமில்லாத சூன்யமாய் இருக்கும் வெளியானவளே! வெட்ட வெளியாகிய வானம் முதலாய் உள்ள ஐம்பூதங்களாய் விரிந்து நின்ற எங்கள் அபிராமித் தாயே! எளியவனான என் அறிவுக்கும் எட்டும் அளவிற்கு நீ நின்றது அதிசயமே!
அன்னையின் திருஅவதாரங்கள் பலவற்றை இவ்வந்தாதியில் நினைவூட்டுகிறார் அபிராமிப் பட்டர்... கருமை நிறக் காளி, நீல நிறத் துர்க்கை, பச்சை நிற மீனாட்சி என்று பல்வேறு அவதாரங்களையும் நினைவூட்டுகிறார். இவ்விடத்து பச்சை நிறங்கொண்ட மீனாட்சியே... என்கிறார். அவளும் அபிராமியும் ஒருவளே... சக்தியின் அம்சங்களே... அதனால்தான் அன்னையைக் கிளியே என்று விளித்தார்.. கிளைஞர் மனத்தே கிடந்து கிளர்த்தொளிரும் ஒளியே... இவ்விடத்து கிளைஞர் என்றால் என்னவென்று முதலில் எமக்குப் புரியவில்லை... இளைஞர் என்ற பதம் உண்டு, இதென்ன கிளைஞர் என்று ஒரு பெரியவரைக் கேட்ட சமயம் அவர் சொன்ன பதில் இது... இவ்விடத்துக் கிளைஞர் என்பது அன்னையின் அடியவரைக் குறிக்கும். அன்னை ஒரு மரமெனில் அதன் கிளைகளாக அவளது அன்பர்கள் உள்ளனர்... எனவே அவளது அடியவரை கிளைஞர் என்று அபிராமிப் பட்டர் குறிப்பிட்டிருப்பதாக விளக்கம் அளித்தார்... அப்படிப் பட்ட அடியவர் மனத்தில் என்றும் சுடர்விடும் ஞான ஒளியாக இருப்பவளே... என்று அபிராமி அன்னையை வர்ணணை செய்கிறார் அபிராமிப் பட்டர்... அவ்வொளி ஒளிரும் இடமான அத்தனை உள்ளங்களின் ஆன்மாவும் நீயேதான்...... உன்னை என்னதான் சொல்லி வர்ணணை செய்தாலும், உன்னை நான் தியானம் செய்யும் செய்ய எண்ணும் போது நீ ஒன்றும் இல்லாதவளாக அரூபியாக அல்லவா காட்சியளிக்கிறாய்... மனிதர்கள் தங்கள் மனத்திற்கேற்ப பற்பல வடிவங்களில் அன்னையைக் கண்டாலும், ஆன்மீகத்தில் நாம் முன்னேறிச் செல்லச் செல்ல இறைவடிவம் என்பது ஒன்றுமில்லாததாக வெளியாகத் தென்படுவதை நாம் அறிய இயலும்... இதனை ஏற்கெனவேக் கண்டவர் அல்லவா அபிராமிப் பட்டர் ஆகையால்தான் அன்னைய் "எண்ணில் ஒன்றுமில்லா வெளி" என்கிறார். இவ்விடத்து இரு பெரும் மகான்களின் கருத்துக்களை முன்வைக்க விழைகிறேன்.. இராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரிடம் ஒரு நாத்திகர் இறைவனைக் காண்பி என்று கேட்ட பொழுது அவர் இறைவனைக் காற்றுக்குவமையாக்கினார். காற்றுக்கு வடிவமில்லை... ஆனால் அது எல்லாவிடத்திலும் பரவியிருக்கிறது. அதனை நம்மால் உணர முடிகிறது... அதையே நாம் வெவ்வேறு வடிவ பலூன்களில் அடைக்கும் பொழுது, காற்றின் வெவ்வேறு வடிவ நிலைகளைக் காண இயலுகிறது... இறைத் தன்மை என்பது இதுதான். அதுவே எல்லாமானது... எல்லாவிடத்தும் உள்ளது... ஆனால் அதற்கென்று குறிப்பிட்ட வடிவமில்லை... வடிவங்களில் காண்பதும் இறைத்தன்மையே.... என்பதுதான்... காஞ்சி மகா பெரியவர் மின்சாரத்தை தன் உவமையாக்கினார். மின்சாரத்துக்கு வடிவமில்லை... ஆனால் அதன் சக்தி பல்வேறு வடிவங்களில் நமக்குத் தென்படுகிறது.. விளக்காக, விசிறியாக, இன்னும் பல சாதனங்கள் வடிவில்... இவ்விடத்தும் அதேதான் அபிராமிப் பட்டரின் கருத்து...
"வெளி முதல் பூதங்களாகி விரிந்த அம்மே.." வெளி முதலான ஐம்பூதங்களாகி விரிந்து நிற்கும் என் தாயே... அண்டசராசரங்களையெல்லாம் படைத்த அகிலாண்ட கோடி நாயகி அன்னை அபிராமியே ஐம்பூதங்களாகவும் அருள்பாலிக்கிறாள்.. விண், மண், நீர், காற்று, தீ என்று விரிந்து நிற்கின்றாயே... என் தாயே.. அப்படி விரிந்த பெரும் பரம்பொருளான் நீ.... நிற்க... இவ்விடத்து அன்னையின் பெருங்கருணையை ஓர் அதிசயம் என்று குறிப்பிடுகிறார் அபிராமிப் பட்டர்... "அளியேன் அறிவு அளவிற்கு அளவானது அதிசயமே" என்கிறார். என்னைப் போன்ற எளியவன், சிறியவன் அறிவுக்கும் எட்டுமளவுக்கு நீ உன்னைக் குறுக்கி என்னை உன்பால் ஈர்த்தாயே... பஞ்சபூதங்களாகி விரிந்த அன்னை, இந்த எளியவன் அறிவுக்கும் எட்டுமளவிற்கு சிறியவளானது ஓர் அதிசயம் என்று வியக்கும் அபிராமிப் பட்டர் நம்மையும் வியப்பில் ஆழ்த்துகிறார். அன்னையின் பெருங்கருணையைப் பெற பக்தி மட்டுமே போதுமானது... பக்தி வந்திடில் மற்றன எல்லாம் தொடரும்... அன்னை நம்க்கு அருளிச்செய்த அருமறைகள் எல்லாம் தாமே புலப்படும்... இதுதான் அன்னையின் கருணை... அன்னை அபிராமி நம் அறிவுக்கும் எட்டுவாள் என்பதை இப்பாடல் நமக்கு புலப்படுத்துகிறது... அன்னையின் மீது பக்தி கொள்ளுங்கள்.. அவள் அருள் நம்மெல்லாருக்கும் கிட்டட்டும்...
தொடரும் பாடல்களின் விளக்கம் அடுத்த மடலில்.. நன்றி..

அபிராமி அந்தாதி 13 & 14

பாடல் பதின்மூன்று
பூத்தவளே புவனம் பதினான்கையும் பூத்தவண்ணம்
காத்தவளே பின் கரந்தவளே கறைகண்டனுக்கு
மூத்தவளே என்றும் மூவா முகுந்தற்கு இளையவளே
மாத்தவளே உன்னை அன்றி மற்றோர் தெய்வம் வந்திப்பதே

விளக்கம் : பதினான்கு உலகங்களையும் பெற்றெடுத்த அபிராமித்தாயே... ! அப்பதினான்கு உலகங்களையும் பெற்றெடுத்த வண்ணம் காத்து வருபவளே... பின் அவற்றை உன்னுள் மறைத்துக் கொண்டவளே... நீலநிறங்கொண்ட கழுத்தினையுடைய சிவனுக்கும் மூத்தவளே... என்றென்றும் இளமையாகக் காட்சியளிக்கும் கண்ணனுக்கும் இளையவளே.. மாபெரும் தவம் செய்பவளே... உன்னையன்றி மற்றோர் தெய்வத்தை நான் வணங்குவது முடியுமா????
கடந்த பாடலில் ஏழுலகையும் பெற்றெடுத்தவளே என்று அபிராமியன்னையை விளிக்கும் அபிராமிப் பட்டர் இப்பாடலில் புவனங்கள் பதினான்கையும் பெற்றெடுத்த தாயே... என்று விளிப்பது சற்றே முரண்பாட்டை ஏற்படுத்துகிறது.. நமது சிற்றறிவுக்குத் தோன்றிய சிறு விளக்கத்தை இவ்விடத்துத்தந்துள்ளேன்... அன்பர் மோகனரங்கம் போன்ற பெரியோர் இது தவறெனில் திருத்தி, சரியான கருத்தைப் பதிவிடுக (வலைப்பதிவிலும்தான்...) நாம் சிறுவயதில் பள்ளியில் பயிலும் நேரத்தில் கதை சொன்ன பெரியோர்களெல்லாம் ஏழு என்ற எண்ணைக் கணக்கில் கொண்டனர். ஏழு கடல், ஏழு மலை... என்றெல்லாம் இளவரசியைத் தேடும் கதைகள் அவை... அவை போல் அச்சமயத்தில் மாந்தர் வாழும் பூவுலகம் ஏழு என்ற கணக்கு வழக்கில் வழக்கில் இருந்தது.. மேலும் அமரலோகம் ஏழு என்ற கணக்கும் வழக்கில் இருந்திருக்கலாம் என்பது நமது கணிப்பு... எனவேதான் மாந்தர் வாழும் ஏழுலகையும் படைத்தவளே என்று கடந்த பாடலில் குறிப்பிடும் பட்டர்... இவ்விடத்து மாந்தர் வாழும் பூலோகம் ஏழு, அமரர் வாழும் தேவலோகம் ஏழு என்று கருதி புவனங்கள் பதினான்கையும் பெற்றெடுத்த தாயே... என்று பாடியிருக்கலாம்... இது எமது ஒரு கணிப்புதானேயன்றி, இதைத்தாண்டி விளக்கமளித்திட தேர்ந்த வேத ஞானம் எமக்கு இல்லை... அறிந்தோர் பெரியோர் அறிவித்தால் அறிந்து கொள்வோம்.... (ஈரேழுலகும் எனக்குறவாக... கந்தர் சஷ்டி கவசம்)
பூத்தவண்ணம் காத்தவளே... ஈரேழு பதினான்குலகையும் எங்ஙனம் பெற்றெடுத்தாயோ... அவ்வண்ணவமே காப்பவளே.... முன்னர் ஒரு பாடலில் குறிப்பிட்டது போல் உலகைக்காக்க நஞ்சுண்டு, தமது கழுத்து நீல நிறமானதால், திருநீலகண்டர் எனப் பெயர் பெற்ற சிவபெருமானுக்கும் மூத்தவளே.... அவ்விடத்துச் சொல்ல மறந்ததொரு செய்தியை (?) இவ்விடத்துத் தருகிறேன்... கல்லூரி பயிலும்போது மொழிப்பாடத்தில் கோளறு திருப்பதிகத்தின் "வேயுறு தோளி பங்கன் விடமுண்ட கண்டன்.." எனும் பாடல் இருந்தது... இதற்கு விளக்கமளிக்கும்போது எமது தமிழாசிரியர் திரு. பெரியநாயகம் ஜெயராஜ் ஒரு தமாசான செய்தியைக் கூறினார். வேடிக்கைக்காக மட்டுமே.. சிவனையும் சக்தியையும் இன்றைய தம்பதியருக்கு ஒப்பிட்டுக் கூறினார் ஒரு முறை சிவனுக்கும் சக்திக்கும் ஏதோ கருத்து வேறுபாடு... அவ்வமயம் சிவனை சக்தி துரத்தி கொண்டு வர (அதே சமயம் அங்கே பாற்கடலைக் கடைந்த விடம் துரத்திவர அமரர்களும் அசுரர்களும் சிவலோகத்தை நோக்கி ஓடி வர... ) அவ்விடத்து வந்த நஞ்சைக் கையால் அள்ளி சக்தியின் தொல்லையிலிருந்து மீண்டு விடலாம் என்று குடித்து விட்டார். நின்று விட்டார். இதையறியாத அன்னையோ... சிவனை மாய்த்துவிட அவர் கழுத்தை நெறித்தாள்... இதனால்தான் அந்த நஞ்சு அவ்விடத்து நின்று சிவனுக்குத் திருநீலகண்டர் என்ற அழகியதொரு பெயரைப் பெற்றுத் தந்தது....விடமும் ஒழிந்தது. அனைவரும் காப்பாற்றப் பட்டனர்... சக்தியும் சிவனும் சிரித்து மகிழ்ந்தனர்... என்று குறிப்பிட்டார்...
ஆக அப்படிப்பட்ட சிவனுக்கும் மூத்தவள் என் அபிராமி அன்னை என்று பாடுகிறார் அபிராமிப் பட்டர் (பலமுறைக் குறிப்பிட்ட செய்திதான்... அன்னை சக்தியே அகிலத்தைப் படைத்தாள்.. அவளே ஆதிசக்தி என்பது சக்தி வழிபாடு செய்வோரின் கருத்து).
என்றும் மூவா முகுந்தற்கு இளையவளே... இவ்விடத்துப் பாருங்கள்... என்றும் ஆனந்தமளிக்கும் திருநாமத்தைக் கொண்ட கண்ணபிரானை நினைவூட்டுகிறார். ஊழிக்காலத்து உலகம் அழியும் வேளையில் கண்ணபிரான் சிறு குழந்தையாக ஆலிலையில் மிதந்து வருவார் என்பது வைணவர்களின் நம்பிக்கை... எனவே என்றென்றும் இளமையாகத் தோற்றமளிக்கும் முகுந்தனுக்கு மலைமகள் தங்கைமுறையாவாள்... எனவேதான் என்றும் மூப்பெய்தாத முகுந்தனுக்கு இளையவளே... என்று விளிக்கின்றார்...
இவ்விடத்தும் ஒரு முரண்பாடு... சிவனுக்கு மூத்தவளாம், முகுந்தனுக்கு இளையவளாம்... எப்படி இது திண்ணம்?? என்று வினவுவோர் உண்டு... மீண்டும் பழைய பல்லவிதான்... ஆதிசக்தியே அகிலத்தைப் படைத்தாள்... மும்மூர்த்திகளைப் படைத்தாள். அவர்களுக்குத் துணையாகத் தாமே முப்பெருந்தேவியராக உருவெடுத்தாள்...புரிந்ததல்லவா???
மாத்தவளே... மா தவம் புரிபவளே.... மாபெரும் தவ வலிமை கொண்ட என் அபிராமி அன்னையே.... உனைவிடுத்து வேறொரு தெய்வத்தை நான் வணங்க முடியுமா??? உன்னை மட்டும்தான் வணங்க இயலும் என்று இப்பாடலை முடிக்கிறார் அபிராமிப் பட்டர்...

பாடல் பதினான்கு
வந்திப்பவர் உன்னை வானவர் தானவர் ஆனவர்கள்
சிந்திப்பவர் நற்றிசைமுகர் நாரணர் சிந்தையுள்ளே
பந்திப்பவர் அழியாப் பரமானந்தர் பாரில் உன்னைச்
சந்திப்பவர்க்கு எளிதாம் எம்பிராட்டி நின் தண்ணளியே
விளக்கம் : எங்கள் பிராட்டியான அபிராமி அன்னையே... என்றும் உன்னை வணங்கும் தேவர்கள், அரக்கர்கள் . உன்னை என்றும் தியானத்தில் கொண்டு திசைகொரு முகம் கொண்டிருக்கும் பிரம்மன், நாராயணன், உன்னைத் தன் அன்பால் பந்தமெனக் கொண்ட என்றும் அழிவில்லாத பரமானந்தரான பரமசிவன் இவர்களெல்லாம் தவமிருப்பது உன்னைத் தரிசனம் செய்வதற்காகத்தான். உன் கருணையைப் பெறுவதற்காகத்தான்... ஆனால் இவர்கள் எல்லாரையும் விட்டுவிட்டு இந்த பூவுலகில் உன்னை வணங்கித் தரிசனம் செய்பவர்களுக்கு அல்லவா உன் கருணை எளிதாகக் கிடைக்கிறது. அது வியப்பிற்குரியது.
அன்னையே.. அபிராமித்தாயே... பார்... அமரர் அனைவரும் உன் கருணையைப் பெற்வதற்காக உன்னை எண்ணித் தவமியற்றுகின்றனர். அவர்களைப் போலத்தான் அசுரகுலத்துதித்தோரும் உன் கருணைக்காகக் காத்திருக்கின்றனர். சிந்திப்பவர் நற்றிசை முகர்... என்றென்றும் உன்னை எண்ணியே தியானம் செய்யும் நல்திசை முகர்... நான்கு திசைகளுக்கும் ஓரொரு முகமாகக் கொண்ட நான்முகர் பிரம்மரும் உன் கருணைக்காகத்தான் காத்திருக்கின்றார்... காத்தற்கடவுளான அத்திருமாலும் காத்திருப்பது உனது அருளுக்காகத்தான். தனது அன்பால் உன்னைப் பந்திப்பவர்... கட்டிப் போடுபவர்... என்றும் அழியாப் பரமானந்தரான பரமசிவனும் உன்னருளைப் பெறக் காத்துக் கிடக்கின்றார்.. ஆனால் இவர்களையெல்லாம் விட இந்தப் பாரில் உன்னைச் சந்திப்பவர்க்கு - உன்னைத் தரிசனம் செய்வோருக்கு...வணங்குவோருக்கு.... எளிதாம் எம்பிராட்டி நின் தண்ணளியே... மிக எளிதாக உன் கருணை கிடைக்கின்றது எங்கள் பிராட்டியான அபிராமியே....
காணுங்கள்.. யாருக்குமே கிடைத்திடாத அருமையான தேவியின் கருணை இவ்வுலகில் பிறந்த மாந்தருக்குக் கிடைப்பதை எண்ணி அபிராமிப்பட்டர் வியப்பதை....! அதுதான் அபிராமி அன்னையின் பெருங்கருணை... அவள் அருளைப் பெறுவதற்கு மந்திரங்கள் செபிக்க வேண்டாம்... மறைகள் ஓத வேண்டாம்... விரதங்கள் காக்க வேண்டாம்... அன்னையின் திருநாமத்தையே மனத்தில் தியானித்து அவளது உருவைத் தரிசித்தாலே போதுமானது.. அவளது கருணை மிக எளிதில் நமக்குக் கிடைத்துவிடும்... இது அபிராமிப் பட்டரின் வாக்கு... நாமும் நம் மனத்தில் இவ்வழகிய நவராத்திரி நாட்களில், அன்னையைத் தியானித்து அபிராமி அந்தாதியைப் பாடி அவள் அருளைப் பெறுவோமாக...
தொடரும் பாடல்களுக்கு விளக்கம் அடுத்த மடலில்.. மீண்டும் சந்திப்போம்... நன்றி... தங்களது மேலான கருத்துக்களைப் பின்னூட்டம் இடுங்கள்... எங்கேனும் நமது விளக்கத்தில் தவறு இருப்பின், தயவுசெய்து தெரியப் படுத்துங்கள்.. திருத்திக்கொள்ளலாம். நன்றி...

அபிராமி அந்தாதி 11 & 12

பாடல் பதினொன்று
ஆனந்தமாய் என் அறிவாய் நிறைந்த அமுதமுமாய்
வானந்தமான வடிவுடையாள் மறை நான்கினுக்கும்
தானந்தமான சரணாரவிந்த தவள நிறக்
கானந்தம் ஆடரங்காம் எம்பிரான் முடிக்கண்ணியதே
விளக்கம் :
அபிராமித்தாயே... நீயே என் ஆனந்தமாய்த் திகழ்கிறாய்... என் அறிவாய்த்திகழ்கிறாய்.... என்னுள் நிறைந்த அமுதமுமாய்த் திகழ்கிறாய்... வானமே எல்லையான வடிவானவளாய் விளங்குகிறாய்... ரிக், யசூர், சாம, அதர்வனமெனப்படும் நான்கு மறைகளுக்கும் எல்லையாக இருப்பது அனைவருக்கும் சரணாகதியை அளிக்கும் உனது பாதங்களே... அப்பாதங்கள் வெண்ணிறக் காட்டைத் தனது ஆடற்கலைக்கு அரங்கமாய்க் கொண்ட எங்கள் பிரான் சிவபெருமானது முடிமேல் இருக்கின்றன...
எங்கள் அபிராமித் தாயே... எனக்கு ஆனந்தம் அளிப்பவளும் நீயே... என் ஆனந்தமும் நீயே.. பாருங்கள் அபிராமிப் பட்டரின் பக்தியை....! தன் ஆனந்தமே அன்னைதான் என்று பகர்கிறார்... ஆனந்தமாகவும் தனது அறிவாகவும், நிறைந்த அமுதமாகவும் அம்மையே இருப்பதாகக் குறிப்பிடுகிறார். மேலும் வானந்தமான வடிவுடையாள்... வானமே அந்தமான வடிவுடையாள்... வானுக்கு அந்தமுண்டோ???? அதே போல் தாயே உன் வடிவழகிற்கு எல்லையுண்டோ..... அன்னையின் அழகிற்கெல்லையில்லை என்பதை எத்தனை அழகிய சொற்கள் கொண்டு பாடுகிறார்... தின்னத் தின்ன தெவிட்டாத தமிழமுது அபிராமிப் பட்டரின் அபிராமி அந்தாதி... மறை நான்கினுக்கும் தான் அந்தமான சரண அரவிந்தம் .... ரிக், யசூர், சாம, அதர்வணம் எனப்படும் நான்கு மறைகளுக்கும் எல்லையாக , முடிவாக இருப்பது எல்லோருக்கும் சரணமளிக்கும் உன் பொற்பாதங்கள்.... இப்பாதங்கள்... தவள நிறக் கானம் .... வெண்மை நிறக் காடு... வெண்மை நிறக்காடு யாது??? அப்பன் சிவன் ஆடும் காடு எது??? பிணங்கள் எரியும் சுடுகாடு... பிணங்களின் சாம்பல்களாலான வெண்மை நிறமான சுடுகாட்டைத் தம் ஆடரங்காம் - தனது ஆடற்கலைக்கு அரங்கமாக்கிக் கொண்ட எங்கள் பிரான் சிவ பெருமானது தலைமுடி மேல் நின் பாதங்கள் உள்ளன.... அபிராமிப் பட்டர் ஒரு சக்தி வழிபாடு செய்யும் சித்தர் என்பார்கள்... இவ்விடத்து தமிழ் வார்த்தைகளால் விளையாடி தாம் ஒரு எழுத்துச் சித்தர் என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறார்.
மீண்டும் இவ்விடத்து ஈசனார் தலைமீது தேவியின் திருப்பாதங்களா? என வினவுவோர் உண்டு... அன்னையும் ஈசனும் ஒரே அம்சம் என்பதைக் கருத்திற் கொள்க,.... அன்னையில்லையேல் ஈசன் இல்லை... ஈசன் இல்லையேல் அன்னை இல்லை... சக்தி வழிபாடு புரிவோருக்கு அவளே தெய்வம்... சக்தியே உலகத்தைப் படைத்தாள்... மும்மூர்த்திகளைப் படைத்தாள்... முப்பெருந்தேவியராக அவதரித்தாள்.. (முன்னர் ஒருமுறை இதைப் பற்றி எழுதியிருக்கின்றேன்)... எனவே இவ்வடிகளில் வியப்பொன்றும் இல்லை....

பாடல் பன்னிரெண்டு
கண்ணியது உன் புகழ் கற்பது உன் நாமம் கசிந்து பக்தி
பண்ணியது உன் இரு பாதாம்புயத்தில் பகல் இரவா
நண்ணியது உன்னை நயந்தோர் அவையத்து நான் முன் செய்த
புண்ணியம் ஏது என் அம்மே புவி ஏழையும் பூத்தவளே!!
விளக்கம்.
ஏழுலகும் பெற்றெடுத்த என் அபிராமித்தாயே... என்றென்றும் நான் பாடுவது உன் புகழைத்தான்... நான் கற்பது உன் திருநாமமே... நான் மனங்கசிந்து பக்தி செய்வதோ, பக்தியால் பாடுவதோ... உனது இரு திருவடித் தாமரைகளைத்தான்... பகலும் இரவும் நான் சேர்ந்திருப்பது உன்னை விரும்பும் அடியவர் கூட்டத்தைத்தான். எனது இப்படிப் பட்ட செய்கைகளுக்கு நான் முற்பிறவியில் என்ன புண்ணியம் செய்தேன் என் அபிராமித் தாயே....
கண்ணியது உன் புகழ்.... நான் என்றென்றும் பாடுவது உன் புகழைத்தான்... அபிராமிப் பட்டருக்கு அன்னையைத் தவிர வேறு நினைவு இருப்பதாகத் தெரியவில்லை... அவரது நினைவுகள் அன்னையைச்சுற்றியே வட்டமிடுகின்றன... எப்போதும் அன்னையின் நினைவாலேயே அவர் நின்றிருப்பதால் அவருக்கு வேறேதும் தோன்றவில்லை... அதனால்தான் பலர் அவரைப் பித்தனென்று இகழ்ந்தனர். காணும் பெண்டிரையெல்லாம் அவர் அன்னையாகவே கண்டார். அதனால் அவரைப் பெண்பித்தர் என்றும் இகழ்ந்தனர்... ஆனால் அவர் அதைப் பொருட்படுத்தவே இல்லை... அன்னையின் புகழைப் பாடுவதிலேயேயும் அவளைத் தியானித்திருப்பதிலேயுமே தன் வாழ்நாளைக் கழித்தார்.. நான் கற்பதும் உனது திருநாமத்தைத் தான்... என்று பகர்கிறார்.. அன்னையின் திருநாமத்தைக் மீண்டும் மீண்டும் கற்பதில் உள்ள இன்பத்தை அனுபவித்து எழுதிய வரிகள் இவை.. கண்கள் மூடி அவள் திருநாமத்தைத் தியானித்துப்ப்பாருங்கள்.. உங்கள் மனத்துள் எழும் ஆனந்தத்திற்கு எல்லையே இருக்காது. நான் மனங்கசிந்து பக்தி செய்து பாடுவது உன் இரு திருவடித் தாமரைகளைத்தான். நான் பகலும் இரவும் சேர்ந்திருப்பது உன்னை விரும்பும் அடியவர் கூட்டத்தைத்தான்... எனது இப்படிப் பட்ட செய்கைகளுக்கு என்ன காரணம் தாயே... நான் என்ன புண்ணியம் செய்தேன் ஏழுலகையும் பெற்றெடுத்த என் அபிராமித் தாயே...
தொடரும் பாடல்களுக்கு விளக்கம் அடுத்த மடலில்.... மீண்டும் சந்திப்போம் நன்றி...

அபிராமி அந்தாதி 9 & 10

பாடல் ஒன்பது
கருத்தன, எந்தைதன் கண்ணன, வண்ணக் கனகவெற்பின்
பெருத்தன, பால் அழும் பிள்ளைக்கு நல்கின, பேர் அருள்கூர்
திருத்தன பாரமும் ஆரமும் செங்கைச் சிலையும் அம்பும்
முருத்தன மூரலும் நீயும் அம்மே வந்து என் முன் நிற்கவே
விளக்கம்
எமது தந்தையான சிவபெருமானின் கண்ணாகவும், கருத்தாகவும் இருப்பவளே... (இவ்விடத்து கரிய நிறங்கொண்டவளே என்றும் பொருள் பகர்வோர் உண்டு) வண்ணம் நிறைந்த பொன்மலையான மேருமலையைவிட பெரிதானதும், தாயைச்சிறிது நேரம் பிர்ந்து அழுத திருஞானசம்பந்தனுக்கு பாலை வழங்கியதுமான பாரமாகிய உனது திருமுலைகளுடனும் அதில் படரும் நீ அணிந்துள்ள மாலைகளுடனும் செம்மையாகிய உனது திருக்கரத்தில் நீ ஏந்திய வில்லுடனும், அம்புடனும் உன் அழகிய புன்னகையுடன் என் முன்னே வந்து காட்சியளித்திடுவாய் என் அபிராமித் தாயே...
கருத்தன எந்தைதன் கண்ணன... இப்பதத்திற்கு விளக்கமாக ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொன்று கூறுவதுண்டு. கரிய நிறங்கொண்ட துர்க்கையே... என் தந்தையான சிவனின் கண்ணாக இருப்பவளே என்றும் பொருள் பகர்வர். உலகின் தாய் அல்லவா என் அபிராமித் தாய்... உலகில் படைக்கப்பட்ட அனைந்து மைந்தர்களுக்கும் பால் வழங்கும் அன்னையின் திருமுலைகள் மிகவும் பெரிதானது என்று அபிராமிப் பட்டர் குறிப்பிடுகின்றார். அது எவ்வளவு பெரிதென்றால் மேருமலையை விட மிகப் பெரிது... அவளை லோகமாயா என்றும் மகாமாயே என்றும் வணங்குகின்றனர். ஏழைகளும், குடிசைகளில் வாழ்பவர்களும், மகமாயி என்று விளிக்கின்றனர். மகமாயியோ, மகாமாயேயோ... அன்னையவள் உலகின் தாய்... அழுகின்ற பிள்ளைகட்கு ஓடிவந்து அருட்செய்யும் உமையவள்.. அதனால்தான் அன்று பசித்து அழுத திருஞானசம்பந்தனுக்குத் தானே நேரில் வந்து தனது திருமுலைகளால் அமுதூட்டினாள்.. அத்தகைய பாரம் நிறைந்த உனது திருமுலைகளுடனும், அதில் படரும் உன் கழுத்தில் நீ அணிந்த மாலைகளுடனும், உனது செம்மைத் திருக்கரத்தில் நீ ஏந்தும் வில்லுடனும், அம்புடனும் அழகிய புன்னகையுடனும் நீ வந்து என் முன்னே காட்சியளித்திடுவாய் என்று அன்னையை அழைக்கின்றார் அபிராமிப் பட்டர். அன்னையின் புன்னகையைப் பற்றி அவர் செய்த வர்ணனை ரசிக்கத் தக்கது. முருத்தன மூரலும்.... மொட்டொன்று விரிவதைப் போன்ற புன்னகை... அன்னையே... நீ வாய் மூடி நிற்கும்போது உனது அதரங்கள் அழகிய மொட்டைப் போன்று காட்சியளிக்கின்றன... நீ புன்னகை சிந்தும்போது... அம்மொட்டு மலராக விரிவதைப் போன்று அழகாகக் காட்சியளிக்கிறது தாயே... என்று அன்னையைத் தன் முன் வந்து காட்சியளிக்குமாறு அழைக்கின்றார்.... எத்தனை அழகிய கற்பனை வளம் காணுங்கள்... கண்கள் மூடி அந்த அபிராமி அன்னையை இப்பாடல் பாடி அழைத்துப் பாருங்கள். உங்கள் குரல் கேட்டு அன்னை ஓடோடி வந்து உங்கள் சிந்தையில் புகுவாள்...
பாடல் பத்து.
நின்றும் இருந்தும் கிடந்தும் நடந்தும் நினைப்பதுன்னை
என்றும் வணங்குவது உன் மலர்த் தாள் எழுதாமறையின்
ஒன்றும் அரும்பொருளே அருளே உமையே இமயத்து
அன்றும் பிறந்தவளே அழியா முத்தி ஆனந்தமே

விளக்கம்
அருளே வடிவான உமையவளே... அபிராமித் தாயே... அன்று இமயத்து அரசன் இமவான் பெற்றெடுத்த செல்வமே... எழுதப்படாத வேதங்களில் ஒன்றி நிற்கும் அரும்பொருளே. என்றும் அழியாத முக்தி ஆனந்தமாக விளங்குபவளே... நான் நிற்கும் பொழுதும், அமரும் பொழுதும், கிடக்கும் பொழுதும், நடக்கும் பொழுதும், எல்லா நிலைகளிலும் நான் நினைப்பது உன்னைத் தான்.... நான் வணங்குவதோ உனது மலர்ப்பாதங்களையே...
இமவான் செய்த பேறு அவனுக்கு உமையவள் மகளாகப் பிறந்தது. ஆகையால்தான் அவள் மலைமகளென்று பெயர் பெற்றாள். மலையரசன் பெற்றெடுத்த மலைமகளே... என்று அபிராமிப் பட்டர் அன்னையை விளிக்கின்றார். எழுதா மறையின் ஒன்றும் அரும்பொருளே.... வேதங்கள் எழுதப் பட்டவை, செவி வழி நின்றவை என்ற இருபெரும்பிரிவுகளாகத் தென்படுகின்றன. (இவற்றைப் பற்றிய அறிவு எமக்கு அதிகம் இல்லை.. அறிந்தோர் எழுதுங்கள்..) தாயானவள் எழுதிய மறைக்கும் எழுதப் படாத மறைக்கும் மூலமானவள்... இவ்விடம் எழுதா மறையின் ஒன்றும் அரும்பொருளே.. என்று அபிராமிப் பட்டர் குறிப்பிடுவது... அந்த வேதங்கள் அல்ல என்று நான் கருதுகிறேன்... என்றும் எழுதாத மறைபொருள் அன்னையின் திருநாமமே... அந்தண குலத்திற்பிறந்து அன்னைக்குரிய மந்திரங்கள் ஓதுவோரை மட்டும்தான் அன்னை காத்தருள்கிறாளா?? இல்லவே இல்லை.. யாரொருவர் அவள் திருநாமத்தை கொச்சைமொழியில் உச்சரித்தாலும் ஓடிவந்து அருள்வது அன்னையின் பெருங்கருணை அல்லவா?? அத்தகைய எழுதா மறையில் ஒன்றியிருக்கும் அன்னையே... அரும்பொருளே என்று அன்னையை அபிராமிப் பட்டர் அழைக்கின்றார்.. அழியாத முக்திநிலையானவளே..... நான் நிற்கும் போதும் என் சிந்தையெல்லாம் உன் நினைவுதான். நான் அமரும்போதும் என் சிந்தையெல்லாம் உன் நினைவுதான். நான் படுத்திருக்கும்போதும் என் சிந்தையெல்லாம் உன் நினைவுதான். நான் நடக்கும்போதும் என் சிந்தையெல்லாம் உன் நினைவுதான். என்று தனது எல்லா நிலைகளிலும் அன்னையின் நினைவுகளே தன் சிந்தையில் குடிகொண்டிருப்பதாக அபிராமிப் பட்டர் தெரிவிக்கின்றார். மேலும் நான் என்றென்றும் வணங்குவது உன் மலர் போன்ற பாதங்களைத்தான்..... அன்னையே..... எனக்கு அருளிச்செய்....... என்று பாடுகிறார் அபிராமிப் பட்டர். தொடரும் பாடல்களுக்கு விளக்கம் அடுத்த மடலில்.. நன்றி..

அபிராமி அந்தாதி - 7 & 8

பாடல் ஏழு
ததியுறு மத்தின் சுழலும் என் ஆவி தளர்விலதோர்
கதியுறு வண்ணம் கருது கண்டாய் கமலாலயனும்
மதியுறு வேணி மகிழ்நனும் மாலும் வணங்கி என்றும்
துதியுறு சேவடியாய் சிந்துரானன சுந்தரியே
விளக்கம் :
தாமரை மலரில் வீற்றிருக்கும் பிரம்மனும், திங்களைத் தன் சடையில் அணிந்திருக்கும் உனக்கன்பான சிவனும், திருமாலும் என்றும் வணங்கித் துதிக்கும் சிவந்த பாதங்களைக் கொண்ட செந்தூரம் அணிந்த பேரழிகியே, மத்தின் சுழற்சியில் அகப்பட்டு அங்கும் இங்கும் சுழலும் தயிரைப் போல் எனது உயிரும் பிறப்பு, இறப்பு என்னும் வாழ்க்கைச்சுழலில் அகப்பட்டுத் துன்புறுகிறது. தளர்வுறுகிறது. அப்படித் தளர்ச்சியடையாத ஒரு நல்ல கதியை எனக்கு அருள்வாயாக....
ததியுறு மத்தின் சுழலும் என் ஆவி... இப்பதத்திற்குப் பல்வேறு பொருள் கொள்ளலாம். நான் பிறப்பு இறப்பு என்ற சுழற்சியை அபிராமிப் பட்டர் எண்ணியிருக்கலாமோ என்று எண்ணி இவ்விடம் விளக்கமளித்துள்ளேன்.. வேறு விதமாகவும் பொருள் கொள்ளலாம். அன்னையின் தியானத்தில் மூழ்கி இன்பமெய்து வந்த அபிராமிப் பட்டர் சரபோசியின் அதிகாரத்தால் துன்பங்கொள்ள நேர்ந்தது. அச்சமயம் அன்னையை வரவழைத்து உண்மையை நிருபிப்பதற்காக எழுந்த பாடல்களல்லவா அபிராமி அந்தாதி..? இதே நாளில் காலையில் உன்னை எண்ணி, தியானித்து, தரிசனம் செய்து மகிழ்வடைந்திருந்தேன்.. இப்போது பார் துன்பத்தில் கிடந்து உழல்கிறேன்.. என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். என் ஆவி, என் மனது தளர்ச்சியடையாத ஒரு கதியை எனக்குத் தந்தருள்தாயே... வெளிப்படு... உன்னை எண்ணி நான் மனம் மகிழ்ந்திருந்த வேளையில் நான் அளித்த ஒரு பதிலால் எனக்கேற்பட்ட இழுக்கினைப் போக்க ஓடிவா என்றும் அழைத்திருக்கலாம். பிரம்மன், திருமால், சிவன் ஆகிய மும்மூர்த்திகளால் என்றென்றும் வணங்கித் துதிக்கப் படும் சேவடிகள் கொண்ட செந்தூரத் திலகம் அணிந்த பேரழகியே என்று அன்னையை விளிக்கிறார்.
சரியப்பா.. பிரம்மன் அன்னையை வழிபடட்டும். அவள் அண்ணன் திருமால் அவளை வணங்கட்டும். அதென்ன அவளது கணவன் சிவன் அவளை வணங்குவது??? இது எப்படியாகும்?? என்ற ஒரு வினா இவ்விடத்து எழுகிறது... சக்தி வழிபாடு செய்பவர்களின் நம்பிக்கை அவளே ஆதி சக்தி என்பதுதான். அவள்தான் மும்மூர்த்திகளைப் படைத்து அவர்களுக்காத் தன் சக்திகளை மூன்றாகப் பிரித்து முப்பெருந்தேவியராக அருளிச்செய்தாள். எனவே அவளை எருதேரறும் எங்கள் பரமன் வணங்குவதில் வியப்பொன்றுமில்லை.. இன்னொன்றும் சொல்லலாம். ஆணாதிக்கம் பெண்ணாதிக்கம் என்று பேசுகின்ற இக்காலத்தில் கணவனை மனைவி வணங்கும் போது, மனைவியைக் கணவன் வணங்குவதில் தவறேது.. அந்தக் காலத்திலேயே எங்கள் பரமர் உமையவளுக்கு சக உரிமை கொடுத்தார் என்றும் கொள்ளலாம்... அன்பர்களின் கருத்து இவ்விடம் என்னவோ....???

பாடல் எட்டு
சுந்தரி எந்தை துணைவி என் பாசத் தொடரையெல்லாம்
வந்தரி சிந்துர வண்ணத்தினாள் மகிடன் தலைமேல்
அந்தரி நீலி அழியாத கன்னிகை ஆரணத்தோன்
கந்தரி கைத்தலத்தாள் மலர்த்தாள் என் கருத்தனவே
விளக்கம்..
என் தந்தையான சிவபெருமானின் துணையாக விளங்கும் பேரழகியான அபிராமித் தாயே... செந்தூர வண்ணங்கொண்டவளே... அன்றொருநாள் உன் அன்பர்களுக்கெல்லாம் துன்பம் விளைவித்த மகிடனின் தலைமேல் நின்று அவனை அளித்த காளியே.. நீல நிறமாய் நின்ற துர்க்கையே... இந்த உலகுக்கே நீ தாயாக இருந்தாலும், என்றும் அழியாத கன்னிகையாய் இருப்பவளே... வேதங்களைத் தம் கரத்தில் தாங்கும் பிரம்மதேவனின ஒரு முகத்தைத் தனது கரத்தில் தாங்குபவளே... உனது மலர்ப்பாதங்களே என் சிந்தையுள் நீங்காது நிறைந்துள்ளன.. எனக்கு என்றென்றும் துன்பத்தைக் கொடுக்கும் உலகத்தின் மீதான பாசம் எனும் தொடரை வந்து துண்டித்து எனக்குக் கருணை செய்....
கடந்த பாடலில் சிவன் வந்து வணங்கும் சேவடிகளைக் கொண்ட அபிராமியே என்று விளிக்கும் அபிராமிப் பட்டர், இப்பாடலில் நீ என் தந்தையின் துணையாக நிற்கிறாய் என்று போற்றுகின்றார். பேரழகு கொண்டு என் தந்தைக்குத் துணையாய் என்றென்றும் நிற்பவளே... (மனைவி வேறு துணைவி வேறு அல்ல என்பதை இவ்விடத்து நினைவிற்கொள்க...இருவரும் ஒருவரே....) நீ என் பாசத்தொடரையெல்லாம் வந்து அரி.... இங்கே பார் இந்த உலகம் துன்பமயமானது... இத்துன்பங்களுக்குக்கெல்லாம் காரணம் என்னவென்று ஆராய்ந்துபார்த்தேன் தாயே... நான் உலகம் மீது கொண்ட பற்றும் பாசமும் தொடர்வதால்தான் துன்பம் என்னைத் தொடர்கிறது.. தாயே நீ வந்து என் துன்பங்களையெல்லாம் வேறோடு அறுத்துவிடு... செந்தூரத் திலகம் அணிந்தவளே... செந்தூர வண்னங்கொண்டவளே.... அன்றைக்கு ஒருநாள் உனது அன்பர்களையெல்லாம் துன்பம் செய்தான் மகிடன் என்றொரு அசுரன்.. தனது அளவுக்கு அதிகமான அகந்தையால் அவன் அப்படிச் செய்தான். நீ அப்போது என்னசெய்தாய்.. துர்க்கையாக அவதரித்தாய்... அவனை வதம் செய்தாய். அவன் தலைமேல் நின்றாய்... நீலி... நீல நிறங்கொண்ட காளியே.... அழியாத கன்னிகை... உலகத்து மாந்தரனைவரையும் பெற்றெடுத்த தாயல்லவா நீ... ஆனாலும் என்றென்றும் அழியாத கன்னிகையாய்க் காட்சி தருகிறாய்.... ஆரணத்தோன் கம் தரி கைத்தலத்தாள்... வேதநூல்களைத்தன் கையில் தாங்குகின்ற பிரம்மதேவனுக்கு ஒருமுறை ஏற்பட்ட அகந்தையை நீக்கியருள அவனது ஐந்து முகங்களுள் ஒன்றைப் பிரித்தெடுத்து உன் கையில் வைத்திருக்கிறாயே.... உனது மலர்ப்பாதங்கள் எப்போதும் என் சிந்தையில் நீங்காது நிற்கின்றன...
இருவேறு உண்மைகள் இப்பாடலில் வெளிப்படுகின்றன. துன்பத்திற்கடிப்படை பாசம், அந்த பாசத்தை அறுத்துவிடவேண்டி அன்னையிடம் முறையிடுகிறார். மேலும் இவ்விடத்து எதற்காக அகந்தை கொண்ட மகிடனைப் பற்றிய நினைவூட்டல்... ? தாயே... அன்று அகந்தை கொண்ட மகிடனை அழித்தாயே... இன்றைக்கு என் மனத்தில் இருக்கின்ற அகந்தைகளை அழித்துவிடம்மா என்று வேண்டுகிறார்... பிரம்மனின் அகந்தையை அழித்தவள் அவனது ஒரு திருமுகத்தைத் தன் கையில் தரித்தாள்... பிரம்மனை சக்தியானவள் படைக்கும் போது அவனுக்கு ஐந்து திருமுகங்களைத் தந்தருளினாள்... ஆனால் பிரம்மதேவனுக்கேற்பட்ட செருக்கினை அவரிடமிருந்து பிரித்தெடுக்க அவனது ஒரு திருமுகத்தைக் கொய்து தன் கையில் தரித்தாள்... பிரம்மனின் அகந்தைக்கும், மகிடனின் அகந்தைக்கும் என்ன வேறுபாடு... ? மகிடன் தனக்கேற்பட்ட தலைச்செருக்கால் மானுடர்க்கும், தேவர்க்கும் சொல்லொண்ணா துன்பமளித்தான்.. தன் அன்பர்களை அவனிடமிருந்து காக்க அன்னை துர்க்கையாக அவதரித்தாள் அவனை அழித்து அருட்செய்தாள்... ஆனால் பிரம்மனின் அகந்தையால் யாருக்கும் துன்பமேற்படவில்லை. அது அவருக்கே துன்பமாய் இருந்தது... கர்வம் தலைக்கேறியதால் யாரையும் மதியாதிருந்த அவரது செருக்கினை அடக்கியருள அவனது ஒரு திருமுகத்தை மட்டும் பிரித்தெடுத்துக் கொண்டாள் அன்னை....
எனவே எனது அகந்தையால் எனக்கும் துன்பம் வேண்டாம், அது மிகுதிப்பெற்று அயலாருக்கும் துன்பம் வேண்டாம், பாசத்தின் தொடர்ச்சியால் வருந்துன்பமும் எனக்கு வேண்டாம் தாயே... என்னைக் காத்தருள்.... என்பது அபிராமிப் பட்டரின் வேண்டுதல்..
தொடரும் பாடல்களின் விளக்கம் அடுத்த மடலில்... மீண்டும் சந்திப்போம். நன்றி..

அபிராமி அந்தாதி

தொடர்ந்து விளக்கங்களைக் காணலாம்..
பாடல் ஐந்து.
பொருந்திய முப்புரை, செப்புரை செய்யும் புணர் முலையால்
வருந்திய வஞ்சி மருங்குல் மனோன்மணி, வார்சடையோன்
அருந்திய நஞ்சு அமுதாக்கிய அம்பிகை, அம்புயமேல்
திருந்திய சுந்தரி, அந்தரி பாதம் என் சென்னியதே
விளக்கம் :
மூன்று நிலைகளிலும் பொருந்தியிருப்பவளே, புகழுரை செய்வதற்கேற்ற அழகுடன் கூடிய முலைகளும், அதன் பாரத்தால் வருந்துவது போன்ற மெல்லிய இடையும் கொண்ட மனோன்மணியே... நீண்ட சடையைக் கொண்ட சிவபெருமான் அன்று அருந்திய நஞ்சினை அமுதமாக்கிய அம்பிகையே... தாயே அபிராமியே... அழகிய தாமரை மலர் மீது மிக அழகாக அமர்ந்திருக்கும் தாயே... ஆதியும் அந்தமுமானவளே... உன் திருவடிகளை என் தலைமேல் ஏற்கிறேன்...
எத்தனை அழகிய வரிகள் காணுங்கள்...
முப்புரைக்கும் பொருந்தியவள்... என்ற சீர்களைக் காணுமிடத்து... எம்முப்புரை எனும் வினா எழுகிறது... எல்லாவற்றையும் நாம் அதிக இடங்களில் மூன்றாகக் காண்கிறோம்.. பிரம்மா, திருமால்., சிவன் ஆகிய மும்மூர்த்திகள், கலைமகள், அலைமகள், மலைமகள் ஆகிய முப்பெருந்தேவியர்கள், படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என முத்தொழில்கள், கடந்த காலம், நிகழ் காலம், இறந்த காலம் என்ற மூன்று காலங்கள். இவ்வாறு பல மூன்று நிலைகளைக் காண்கிறோம்... இதில் அம்மை அபிராமி எம்மூன்று நிலைகளுக்கும் பொருந்தியவள்...??? அபிராமிப் பட்டருக்கு மட்டுமல்ல... நமக்கும் தெரிந்த உண்மை அதுதான்... அன்னை அபிராமி எல்லா மூன்று நிலைகளுக்கும் பொருந்தியவள். அல்லது அவற்றைத் தனக்குள்ளே அடக்கியவள் என்று பொருள் கொள்ளலாம். பிரம்ம சக்தி, விஷ்ணு சக்தி, சிவ சக்தியாக நிற்பவளும் அவளே... முப்பெருந்தேவியராகி அவர்கட்குத் துணை நிற்பவளும் அவளே. படைப்பவளும் அவளே... காப்பவளும் அவளே... அழிப்பவளும் அவளே... முக்காலத்திலும் பூலோக மாந்தர்க்குத் தெய்வமாய் இருப்பவளும் அவளே...அதைத்தான் அபிராமிப் பட்டர் "பொருந்திய முப்புரை" என்று ஒரே சொல்லில் குறிப்பிடுகின்றார்.
"செப்புரை செய்யும் புணர் முலையால் வருந்திய வஞ்சி மருங்குல் மனோன்மணி.." புகழ்ந்து பாடக்கூடிய அழகுடன் கூடிய முலைகளின் பாரத்தால் வருந்தும் மெல்லிய இடையக் கொண்ட மனோன்மணித் தாயே... என்பது இதன் பொருள்... ஒருமுறை நமது நண்பர் ஒருவர் எழுப்பிய வினா இது..."ஒரு தெய்வதத்தைப் பக்தன் இப்படிப் புகழலாமா? இதைப் போன்ற அங்க வர்ணணை செய்யலாமா?" என்று.. ஒரு ஆபாசக் கதையைப் படிக்கும்போது இதைப் போன்ற வரிகளால் அல்லது இதைப் போன்ற அங்க வர்ணனைகளால் நம் மனத்தில் ஏற்படும் உணர்வுகளுக்கும், அபிராமி அந்தாதியைப் படிங்குங்காலை நம் மனத்தில் எழும் உணர்வுகளுக்கும் இடையேயான வேறுபாடுகளைக் கவனித்துப் பாருங்கள்.. ஓர் அரசனை அவன் தரும் பொருளுக்காகப் புகழும் புலவனே என்னென்னவோ கற்பனை செய்து பாடுகிறான்.. ஆனால் உலகையாளும் லோக மாயா அன்னை அபிராமியைத் தன் கண்குளிரக் கண்ட அபிராமிப் பட்டரால் அவளை அவள் அங்கங்களை வர்ணணை செய்யாது இருக்க இயலுமா?? கண்களை மூடி இப்பாடலைத் தியானித்துப் பாருங்கள்... அன்னையின் அழகிய உருவமே தோன்றுமன்றி அவ்விடம் காமத்திற்கிடமில்லை.
"வார்சடையோன் அருந்திய நஞ்சு அமுதாக்கிய அம்பிகை" கடந்த பாடல்களிலும் சரி இந்தப் பாடலிலும் சரி அபிராமிப் பட்டர் சிவபெருமானை நினைத்தருள அவரது நீண்ட சடைகளை நினைவு படுத்துகிறார். நீண்ட சடைமீது அவருக்கிருந்த காதலோ..?? அமரர்களுக்கும், அசுரர்களுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட ஒற்றுமையின் விளைவால் அவர்கள் கடைந்த பாற்கடலில் இருந்து நஞ்சு வெளிப்பட்டதல்லவா?? அவ்வமயம் உலகம் அழியும் நிலை ஏற்பட்டது.. அந்தக் கொடிய நஞ்சின் வலிமையை யாராலும் தாங்கிங்க் கொள்ள இயலவில்லை.. அனைவரும் கயிலை சென்று அப்பனை வழிபட்டனர். பக்தர்கள் குறை கண்டு பொறுப்பாரா ஈசன்? உடனே எழுந்து அந்நஞ்சைத் தம் கைகளில் எடுத்துக் குடித்து விட்டார். "ஐயஹோ... இதென்ன சோதனை... உலகைக் காக்க பரம்பொருள் நஞ்சருந்தி விட்டாரே... அவருக்கு என்ன ஆகுமோ?" என்று எண்ணிய உமையவள் தனது திருக்கரங்களால் அவரது கழுத்தைப் பிடிக்க அக்கொடிய நஞ்சி அவ்விடமே தங்கிற்று.. சிவனுக்குப் புதியதோர் அணிகலனாக, பாம்பாக அது கிடைத்தது. மேலும் அந்நஞ்சின் பாதிப்பால் அவரது கழுத்து நீல நிறமாக மாறித் திருநீலகண்டன் என்ற புதியதொரு பெயரும் வழக்கில் வந்தது. அப்பெருமைக்குக் காரணமான அம்பிகையே... அபிராமித் தாயே.. என்கிறார் அபிராமிப் பட்டர்.
"அம்புயமேல் திருந்திய சுந்தரி" நீரில் மீது காணப்படும் அழகிய தாமரை மலர் மீது அமர்ந்திருக்கும் சுந்தரியே... பேரழகியே.... தான் காணும் பெண்டிரையெல்லாம் அன்னை அபிராமியாகக் கண்டது அபிராமிப் பட்டரின் சிறப்பு.. அப்படிக் கண்ட பெண்டிரிலெல்லாம் அபிராமியே பேரழகி என்று குறிப்பிடுகிறார்.
"அந்தரி பாதம் என் சென்னியதே" ஆதியும் அந்தமுமான என் அபிராமித் தாயே... உன் பாதங்களை என் தலைமேல் அணிகிறேன்... அத்தனை பணிவு.... பாடலை முழுதும் படித்துப் பாருங்கள். நண்பர் எழுப்பிய வினா ஞாயிறு கண்ட பனி போல் காணாது ஓடிவிடும்..

பாடல் ஆறு
சென்னியது உன் பொன் திருவடித்தாமரை சிந்தையுள்ளே
மன்னியது உன் திருமந்திரம் சிந்துர வண்ணப் பெண்ணே!
முன்னிய நின் அடியாருடன் கூடி முறை முறையே
பன்னியது உந்தன் பரமாகமப் பத்ததியே!
விளக்கம் :
செந்தூர வண்ணங்கொண்ட அழகிய என் அழகிய அபிராமித் தாயே... தாமரை மலர் போன்ற அழகுடைய உன் பொற் பாதங்களை எப்போதும் என் தலைமேல் வைத்துள்ளேன்.. எப்பொழுதும் என் சிந்தையில் நிலைத்திருப்பது உனது திருமந்திரமே... நான் எப்போதும் கூடியிருப்பது உன் அன்பர்களையே... எமது செயல்கள் அவர்களை முன்னிட்டே நிகழ்கின்றன. நாள்தோறும் நான் முறையாகத் தவறாது படிப்பது உனது மேலான ஆகம வழிமுறைகளையே...
தாயே... என் தலையைப் பார்... உனது அழகிய பொற்தாமரைப் பாதங்கள் அவ்விடத்து உள்ளன... அன்னையின் பாதங்களை சிரத்தில் கொள்வது எத்தகைய புண்ணியம்... கடந்த பாடலில் உனது திருவடிகளை என் தலைமீது ஏற்கிறேன் என்றுரைத்த அபிராமிப் பட்டர், இப்பாடலில் என் தலை மீது எப்போதும் உன் பொற்பாதங்களை வைத்திருக்கிறேன் தாயே எனக் குறிப்பிடுகின்றார். மேலும் எனது சிந்தையுள்ளே எப்போது நிறைந்திருப்பது உனது திரு மந்திரம்தான். உன் புகழ் பாடும் மந்திரங்கள் தவிர எனக்கு வேறு மந்திரங்களே தெரியாது தாயே... பார் என் சிந்தைகளைப் பார்.. அவை உனது திருமந்திரங்களால் நிறைந்திருக்கின்றன. அவையே எனது வாயின் வார்த்தைகளாக வெளிப்படுகின்றன. செந்தூர வண்ணங்கொண்ட அழகிய பெண்ணே... என் அபிராமித் தாயே... இங்கே பார்... நான் கூடியிருப்பது உன் அடியார்களிடம் மட்டும்தான்... அவர்களை முன்னிட்டே நான் செயல் புரிகின்றேன்... இதனை வேறுவிதமாகவும் பொருள் கொள்ளலாம்.. அன்னையின் அடியார்கள் மட்டுமே அபிராமிப் பட்டரைக் கூடியிருப்பார்கள். அறியாதோர் அவரைப் பித்தரென்று இகழ்ந்து கொண்டல்லவா இருந்தார்கள்... எனவே அவர் கூடியிருந்ததெல்லாம் அன்னையின் அடியார்க் கூட்டத்தோடுதான்.. அவர் செய்த செயல்களெல்லாம் அவர்களை முன்னிட்டு அன்னையின் புகழ் பாடும் செயல்கள்தான்... பின்னர் எதற்காக அவர் தன்னை நிருபிப்பதற்காக சரபோஜி மன்னரிடம் நிலவைக் கொண்டுவருவேன் பிரயத்தனம் செய்ய வேண்டும்..? அங்கும் வெளிப்பட்டு நின்றது அன்னையின் திருவருள் அல்லவா?? பக்தன் தனது பக்தியை வெளிப்படுத்துகிறானோ இல்லையோ... அன்னையானவள் உண்மைப் பக்தனின் பக்தியைப் பாரறியத் தானே வெளிப்படுகிறாள்.. தன்னை வெளிப்படுத்தி நிலவினைக் காட்டிய அபிராமியின் கதை அனைவரும் அறிந்ததுதான் அல்லவா?? அந்தக் கதையை அன்னைத் தன்னை வெளிப்படுத்திய பாடல் வரும் வேளை காண்போம். இங்கே பாருங்கள்... அபிராமிப் பட்டர் தன் செயல்களெல்லாம் அன்னையின் அன்பர்களை முன்னிட்டே நடைபெறுவதாகக் கூறுவது அவரது பரந்த பக்தியினைக் காட்டுகிறது. மேலும் அவர் குறிப்பிடுவது தான் முறையாகக் கற்கும் அன்னையின் ஆகம விதிகளை... தாயே... அபிராமியே... நான் நாள்தோறும் படிப்பது எல்லாவற்றிற்கும் மேலான உனது ஆகம நெறிமுறைகளையே....
இன்று இருபாடல்கள். மொத்தம் ஆறு பாடல்களைப் பார்த்திருக்கின்றோம்.. இந்த ஆறு பாடல்களையும் தினமும் தவறாது படியுங்கள்... விளக்கத்தில் ஏதேனும் பிழையிருப்பின் தயவு செய்து தெரியப் படுத்துங்கள். மீண்டும் தொடரும் பாடல்களின் விளக்கங்களோடு நாளை சந்திப்போம்...

அபிராமி அந்தாதி

அன்பர்களே... அவ்விரு பாடல்களையும் மனனம் செய்துவிட்டீர்களா? இன்றும் இரு பாடல்களைப் பார்ப்போம்....
பாடல் மூன்று
அறிந்தேன் எவரும் அறியா மறையை, அறிந்துகொண்டு
செறிந்தேன் உனது திருவடிக்கே திருவே! - வெருவிப்
பிறிந்தேன் நின் அன்பர் பெருமை எண்ணாத கரும நெஞ்சால்
மறிந்தே விழும் நரகுக்கு உறவாய மனிதரையே!
விளக்கம்.
என் தாயே... தமது முன்வினைப் பயனால், உனது அருள் பெற்ற அடியார்களின் பெருமைகளை அறியாமல், உன்னைத் தொழாமல், தீய செயல்கள் புரிந்து நரகத்தில் மந்தையாக விழக் காத்திருக்கும் இம்மனிதர்க் கூட்டங்களை நான் வெறுத்து விலகி விட்டேன். அன்பர் விரும்பும் அனைத்தும் அருளும் செல்வமே... என் தாயே அபிராமியே... மனிதராய்ப் பிறந்த எல்லோரும்அறிய இயலாத மறைபொருளை உனது பேரருளால் அறிந்து கொண்டேன். அதை அறிந்து கொண்டு உனது திருவடிகளே சரணமென்று சரணடைந்தேன்.
அன்பர்களே... அபிராமிப் பட்டர் அன்னையின் திருவருளால் தான் ஒரு மறை பொருளை அறிந்து கொண்டதாகக் குறிப்பிடுகிறார். அது என்னவாக இருக்கும்?? இதனை நாம் ஆராயுங்கால், அதற்கான விளக்கத்தை அவரே ஒரு மறைபொருளாக அடுத்த அடியில் வெளிப்படுத்துகிறார். இன்று நாம் செய்யும் பாவ புண்ணியங்களுக்கு அடிப்படைக் காரணியாக இருப்பது நமது முன்வினைப் பயனே. அவையே நாம் செய்கின்ற பாவ புண்ணியங்களைத் தீர்மானிக்கின்றன. ஆனால் இப்பிறப்பில் நாம் செய்கின்ற தீய செயல்கள நம்மை நரகத்தில் தள்ளிவிடக் காரணியாக அமைகின்றது.. ஆகையால்தான் நாம் அன்னையின் அடியவர் பெருமையை எண்ணாது நரகில் விழக் காத்திருக்கும் மனித மந்தைகளாக உள்ளோம்.. இத்தகைய மனித மந்தையை வெறுத்து விலகி விட்டதாகக் குறிப்பிடும் அபிராமிப் பட்டர் பின்னொன்றும் குறிப்பிடுகிறார். அன்பர் விரும்புனவெல்லாம் அளித்து அருட்செய்யும் செல்வமே... என அன்னை அபிராமியை விளிக்கும் அபிராமிப் பட்டர் அன்னையின் திருவடிகளே சரணமென்று சரண்புகுந்ததாகக் குறிப்பிடுகிறார். இவ்விடத்து நமக்கு ஒரு ஐயம் எழுகிறது.. எது மறைபொருள்? அன்னையின் அன்பர் பெருமையை எண்ணுவதா?? அல்லது எண்ணாது நரகில் விழும் மனித மந்தைகளை விட்டு விலகுவதா?? அல்லது அனைத்தும் அருளும் அபிராமியின் பொற்பாதங்களைச் சரண்புகுவதா?? எது மறைபொருள்? அவர் எதை அறிந்து கொண்டார்??? ஒன்றைத் தொடர இன்னொன்று தானே தொடரும் செயல் இது... அன்னையின் அன்பர் பெருமையை அறிந்து கொண்டால், தானாகவே நம் மனது அவள் அடியவர் பெருமை எண்ணாத மனிதரை விட்டு விலகுகிறது. நரகுக்குத் தொலைவாகிறது. நரகில் விழக் காத்திருக்கும் மனித மந்தைகளை விட்டு விலகி விடும் மனது தானாகவே அபிராமியின் பொற்பாதங்களைச் சரண்புகுகிறது...
வார்த்தைகள் விளையாட்டில் ஒரு மறைபொருளை உலகறியச்செய்த அபிராமிப் பட்டரின் புலமை நம்மை வியக்க வைக்கிறது. அன்பர் திரு. மோகனரங்கம் அவர்கள் கேட்டுக் கொண்டதைப் போல் வார்த்தைக்கு வார்த்தை எம்மால் விளக்கம் தர இயலவில்லை.. ஏனெனில் இப்பாடல்களை ஆரம்பித்தால் அதன் முழுப்பொருள்தான் என் எண்ணத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு விழுகிறது. கண்முன்னே அபிராமியின் திருவுருவம் நின்று வழிகாட்டுவதைப் போன்று உணர்கிறேன்.. இந்த விளக்கத்தில் ஏதேனும் பிழையிருப்பின் அன்பர்கள் தயவு செய்து பொறுத்தருள்க.. எமது சிற்றறிவுக்கு எட்டியவரை விளக்கம் தந்துள்ளேன்... தங்களது விளக்கங்களையும் அன்பர்கள் பதிவு செய்யுமாறு கேட்டுக் கொள்கிறேன்.
பாட்ல நான்கு
மனிதரும் தேவரும் மாயா முனிவரும் வந்து சென்னி
குனிதரும் சேவடிக் கோமளமே! கொன்றைவார் சடைமேல்
பனிதரும் திங்களும் பாம்பும் பகீரதியும் படைத்த
புனிதரும் நீயும் என் புந்தி எந்நாளும் பொருந்துகவே!
விளக்கம். :
மனிதர்களும், அமரர்களும், மாயாமல் வாழும் தவமுனிகளும் தலைகுனிந்து வணங்கும் செம்மைப்பாதங்களைக் கொண்ட கோமளவல்லியே.... கொன்றைப்பூவை அணிந்துள்ள தனது சடைமுடியில் மேல் குளிர்ச்சி தரும் நிலவினையும், பாம்பையும், பகீரதியான கங்கையையும் அணிந்த புனிதரான சிவபெருமானும், உமையவளான நீயும் எனது மனத்தில் என்றென்றும் நீக்கமற நிறைந்தருள வேண்டும்.
கடந்த பாடலில் மனிதர்களெல்லாம் உனது அன்பரது பெருமையை உணராது நரகுக்கு உறவானவர்களாக உள்ளார்களே எனக் குறிப்பிடும் அபிராமிப் பட்டர் இவ்விடத்து மனிதர்கள் தலைவணங்கும் செம்மைப் பாதம் கொண்ட கோமளவல்லியே என்று குறிப்பிடுவது சற்றே முரண்பாடாகக் காட்சியளிக்கின்றது அல்லவா? அன்னையைச்சரண்புகுவதற்காக மனிதர்கள் அனைவரும் ஆலயத்துக்கு வருகின்றனரா? தனக்கென்று வேண்டுவனவற்றைத் தந்தருள்தாயே என்று வழிபாடு நடத்தவே ஆலயம் புகுகின்றனர். சிலர் மட்டுமே. அன்னையே... உன்பாதங்களின் சரணத்தை எனக்குத் தா என்று உள்ளன்போடு வேண்டுகின்றனர். அப்படிப்பட்ட எண்ணம் எழவேண்டுமாயின் அன்னையின் அன்பர்கள் துணை வேண்டும். யாராவது நமக்குக் கற்றுத்தந்தால்தானே நமக்கு இதன் மகிமை விளங்கும்? அன்னையை அனைவரும் வழிபடுகின்றனர். ஆனால் அன்னையின் பெருமையை உணர்ந்தோர் சிலர். அப்பெரியோர்களது அருளாலேயே நாம் அன்னையின் மகிமைகளை உணர முடிகின்றது. ஆக அப்படி வழிகாட்டும் பெரியோர்களது பெருமைகளை எண்ணாத மனிதர்களைப்பற்றித்தான் கடந்த பாடலில் குறிப்பிட்டார். இப்பாடலில் அன்னையும் தந்தையும் எந்நாளும் எம்மனதில் நீக்கமற நிறைந்திருக்க வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார். மனிதர்கள் வந்து உன்னை வணங்குகின்றார்கள் தாயே... அமரர்களும் உனைத் தேடி வந்து வணங்குகின்றார்கள். மரியாது வாழும் வாழ்வு பெற்ற தவசீலர்களும் உன்னை வந்து வணங்குகின்றார்கள். தலைகுனிந்து உனது செம்மை நிறப் பாதங்களை வணங்குகின்றார்கள் தாயே... அப்படிப்பட்ட சேவடிகளைப் பெற்ற தாயே... கோமளவல்லியே... என்று அன்னையை அழைக்கிறார் அபிராமிப் பட்டர். கொன்றைப்பூக்களை அணிந்த சடையிலேயே குளிர்தரும் நிலவையும், பாம்பையும், வற்றாத உயிரூற்றான கங்கையையும் அணிந்த புனிதரும் என்று அபிராமிப் பட்டர் சிவனைக் குறிப்பிடுங்காலை "மாசறு திங்கள் கங்கை முடிமேல் அணிந்து என் உளமே புகுந்த ..." என்று தென்னாடுடைய சிவனைக் கொண்டாடிய சம்பந்தரின் வரிகள் இவ்விடத்து நினைவுக்கு வருகின்றன. இப்படித் தொடர்ந்தால் பதிவு எப்படியெல்லாமோ நீண்டு விடும். எனவே... அபிராமி அந்தாதியை மட்டும் தொடர்வோம்.. அப்புனிதரான சிவனும், நீயும் எந்நாளும் எக்கணமும் என் புத்தியில், எனது மனத்தில் நீக்கமற நிறைந்தருள வேண்டும் என்று அன்னையைத் தொழுகிறார் அபிராமிப் பட்டர்..
தொடரும் பாடல்களுக்கு விளக்கம் அடுத்த மடலில்....

அபிராமி அந்தாதி

அன்பர் திரு. வேணு அவர்களது ஆணையை சிரமேற்கொண்டு அடியேன் இவ்விடம் அபிராமி அந்தாதி பற்றி மொழிகிறேன். நான் கல்லூரி பயிலும் வேளையில்தான் அபிராமி அந்தாதி முழுதும் கற்றேன். மனப்பாடமாக அவற்றைப்பாடுதற்கும் அன்னை அருள் புரிந்தாள். அதற்கு முன்னர் "தனந்தரும் .." எனத்தொடங்கும் பாடலும், "ஆத்தாளை .." எனத்தொடங்கும் நூற்காப்பும், பள்ளியில் மனப்பாடச்செய்யுளாகக் கற்றது. இவ்விடம் நாம் தரும் விளக்கத்தில் பிழையிருப்பின், அறிந்தோர் திருத்தம் செய்க... பிள்ளையார்க் காப்பும், அந்தாதியின் முதல் இருபாடல்களும் இம்மடலிற்காண்க.. தொடர்ந்து அன்னையின் அருளோடு விளக்கம் எழுதுவோம்...

பிள்ளையார் காப்பு
தார் அமர் கொன்றையும் சண்பக மாலையும் சாத்தும் தில்லை
ஊரர்தம் பாகத்து உமை மைந்தனே - உலகேழும் பெற்ற
சீர் அபிராமி அந்தாதி எப்போதும் என் சிந்தையுள்ளே -
கார் அமர் மேனிக் கணபதியே - நிற்கக் கட்டுரையே.

விளக்கம்.
எச்செயலைத் துவங்கும்போதும் முதற்கடவுள் கணபதியை வணங்கி துவங்குவது மரபு. இவ்விடத்தும் அபிராமிப் பட்டர் "முப்புரம் எரிசெய்த அச்சிவன் உறை ரதம் அச்சதைப்பொடி செய்த அதி தீரன்" பிள்ளையாரை வணங்கித் தம் அந்தாதியைத் துவங்குகின்றார். கொன்றைப்பூமாலையும், செண்பகப் பூ மாலையும் அணிந்த தில்லையம்பதி வாழ் நாயகன் சிவனது இடப்பாகத்தைத் தன்னிடமாகக் கொண்ட உலகம் ஏழுக்கும் அன்னையான உமையாளின் மகனே... கரிய நிறங்கொண்ட எங்கள் கணபதி பெருமானே... அன்னையின் சிறப்பை விளக்கும் இந்த அபிராமி அந்தாதியானது எப்போதும் என் சிந்தையில் நின்று நான் இதனை மறவாதிருக்க அருள் செய்வாயாக....
(அன்பர்களுக்கு அந்தாதி என்பதன் விளக்கம் தெரியும் என்று நம்புகிறேன்.
முதல் பாடல்
உதிக்கின்ற செங்கதிர் உச்சித் திலகம், உணர்வுடையோர்
மதிக்கின்ற மாணிக்கம், மாதுளம் போது, மலர்க்கமலை
துதிக்கின்ற மின் கொடி, மென் கடிக் குங்குமத் தோயமென்ன
விதிக்கின்ற மேனி அபிராமி எந்தன் விழுத்துணையே.

விளக்கம்.
காரிருளை அகற்றவல்ல செங்கதிரோனின் கதிர்களைப் போன்றது அன்னை அபிராமி தன் நுதலில் அணிந்திருக்கும் திலகம். இவ்விடத்து எங்ஙனம் கதிரவன் உலகத்து இருள் நீக்கி இன்பந்தருகின்றானோ... தாயே.. உன் குங்குமம் என் மனவிருளை நீக்கி அறிவையும் ஆற்றலையும் என் வாழ்விற்கு ஒளியையும் தந்திடும்.. (இது அடியேனின் கருத்து). அறிவுநிறை ஆன்றோர்களால் போற்றப் படும் மாணிக்கம் போன்றவள் என் அன்னை அபிராமி. மாதுளை மொட்டின் நிறங்கொண்ட கமலத்தின் மீது வீற்றிருந்து அருள்புரியும் திருமகளால் போற்றப்படும் மின்னல் கொடியினைப் போன்றவள் என் அன்னை அபிராமி. மெல்லிய மணம் கமழும் குங்குமம் கரைத்த நீரைப்போன்ற மேனியினைக் கொண்ட அன்னை அபிராமியே எனது இன்பத்திலும், துன்பத்திலும் சிறந்த துணையாக இருக்கின்றாள்.

இரண்டாம் பாடல்
துணையும், தொழும் தெய்வமும், பெற்ற தாயும், சுருதிகளின்
பணையும், கொழுந்தும், பதிகொண்ட வேரும் - பனி மலர்ப் பூங்
கணையும், கருப்புச் சிலையும், மென் பாசாங்குசமும், கையில்
அணையும், திரிபுர சுந்தரி - ஆவது அறிந்தனமே!

விளக்கம்
என் வாழ்வின் எல்லா நிலைகளிலும் எனக்குத் துணையாக, நான் என்றென்றும் தொழுதேத்தும் தெய்வமாக, என்னைப் பெற்ற அன்னையாக, உலகத்தின் ஆதாரங்களான வேதங்களின் கிளைகளாக, அவற்றின் இலைகளாக (சாராம்சமாக) , அவை இப்பூமியில் நிலைபெற வேதங்களின் வேறாக இருப்பவள் குளிர்ந்த மலர்க்கணையும், கரும்பினாலான வில்லையும், மெல்லிய பாசத்தையும், அங்குசத்தைய்ம் கையில் ஏந்தியிருக்கும் திரிபுர சுந்தரியான அன்னை அபிராமியே என்பதை நான் அறிந்து கொண்டேன்..

அந்த இருபாடல்களையும் பாடிப் பாருங்கள் நண்பர்களே... நம் மனத்தைக் கொள்ளை கொண்டது தமிழின் இனிமையா, அபிராமிப் பட்டரின் புலமையா, அன்னை அபிராமியின் பேரருளா என்பதில் நமக்கெழும் ஐயத்திற்கு அளவே இல்லை...
தொடரும் இருபாடல்களின் விளக்கத்தோடு அடுத்த மடலில் சந்திப்போம்....

சொல்லால் அடித்த சுந்தரி... (சிறுகதை)

சொல்லால் அடித்த சுந்தரி... (சிறுகதை)
- மு. கந்தசாமி நாகராஜன்.
"அய்யா உள்ள வரலாமா?" குரல் கேட்டு நிமிர்ந்ததும் அதிர்ந்தான் மோகன். அங்கே நின்று கொண்டிருந்தவளைப் பார்த்ததும் இதயம் ஒரு கணம் நின்று துடித்தது.
"வாங்க... உள்ளார வாங்க..." வாய் வார்த்தைகளை உதிர்த்தாலும் மனது பழைய நிகழ்வுகளை நோக்கி நகர்ந்தது..
"அய்யா. நான் செல்வராணி. இந்த சொக்கலிங்க புரத்தோட கவுன்சிலர். நேத்தைக்கு ஸ்கூல்ல ஏதோ பிரச்சனைன்னு சொன்னாங்க.. அதான் என்னன்னு கேட்டுட்டுப் போலாம்னு வந்தேன்." அவள் வார்த்தைகள் மோகனை பழைய நினைவுகளுக்குள் போகவிடாமல் தடுத்தது.
'இன்னமும் நீ மாறலியா ராணி... அதே போராட்ட குணம் இன்னமும் உனக்குள்ள இருக்கா?' மனதுக்குள் துடித்த வார்த்தைகள் வாயைக் கடக்க மறுத்தன..
"ஆமாங்க.. நான் இங்க ஹெட்மாஸ்டரா சார்ஜ் எடுத்து ஒரு வாரம்தான் ஆச்சு. சில விசயங்கள இதுக்கு முன்னாடி இருந்தவங்க கண்டுக்காம விட்டுருக்காங்க.. ஆனா என்னால அதக் கண்டும் காணாம இருக்க முடியல. அதுக்காகத்தான் நடவடிக்கைகள் எடுத்தேன்." அவள் முகம் பார்க்காது வெளிவந்தன மோகனது வார்த்தைகள்.
"அப்படி எடுத்தோம் கவிழ்த்தோம்னு செல விசயங்கள செஞ்சிர முடியாது சார். நம்ம மக்கள மாத்துறதுக்கு நாம கொஞ்ச நாள் காத்துதான் இருக்கனும். புரிஞ்சதா?"
"இல்லைங்க.. நம்ம பள்ளிக்கூடத்து பி.டி மாஸ்டர் ஒரு குறிப்பிட்ட சாதிக்காரரா இருக்குறதால அவர் பேச்சக் கேட்க மாட்டோம்னு சொல்றதும், அவர மரியாத இல்லாமப் பேசுறதும் ஏத்துக்கிடக் கூடிய விசயங்களா? நீங்களே சொல்லுங்க.. சாதி வேறுபாடு இல்லாம பழக வேண்டிய பள்ளிக்கூடத்துலயே இந்த வாத்தி அந்த சாதிக்காரன். அவன் பேச்ச நான் எப்படிக் கேட்க முடியும்னு ஒரு மாணவன் எப்படிச் சொல்லலாம்? இதுக்காகவே அந்த வகுப்புக்கு இதுவரைக்கும் அவர் டிரில் எடுத்ததே இல்ல.. என்னோட பிரியட்ல அப்படி நடக்க நான் விடமாட்டேன்.. இந்த ஊரு மொத்தமும் எதுத்து வந்தாலும் சரி. அவர் டிரில் எடுக்கனும். அந்த பையன் பணியணும். அவ்ளோதான். அதுக்காக கவுன்சிலர் வந்தாலும் சரி. பண்ணையார் வந்தாலும் சரி. நான் பயப்படப் போறதில்ல..." கொஞ்சம் உரக்கப் பேசினான் மோகன்.
"யாரு நீங்களா??? பயப்படப் போறதில்லன்னு பேசறது நீங்கதானா???" என்று சொல்லிவிட்டு அமைதியானாள் செல்வராணி.
மோகனின் மனது பின்னோக்கிப் போனது..

---
மோகனுக்கும் சொக்கலிங்கபுரம்தான் சொந்த ஊர். ஏழை விவசாயக் குடும்பத்தில் பிறந்திருந்தாலும் படித்துப் பெரிய வாத்தியாராக வேண்டும் என்பது அவனது சிறுவயது ஆசை. அதற்காகவே முயற்சி எடுத்துப் படித்துக் கொண்டிருந்தான். ஒரு புறம் ஏழ்மை மறுபுறம் தனது தணியாத ஆவல். ஆயினும் தனது விடா முயற்சியால் படித்துக் கொண்டிருந்தான். இன்னொரு பக்கம் அவர்களுக்குச் சொந்தமான வயல்கள் அந்த ஊர் பண்ணையாரிடம் விலைக்குப் போய்க்கொண்டிருந்தன. கல்லூரியில் படிக்கும்போதுதான் பண்ணையார் மகள் செல்வராணி அறிமுகம் ஆனாள். இருவரும் ஒரே ஊரைச்சேர்ந்தவர்கள் என்றாலும் அவளை அந்தக் கிராமத்தில் மோகன் பார்த்ததே இல்லை. அவள் நகரத்தில் உள்ள தனது சித்தியின் வீட்டிலிருந்து படித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
ஒரு முறை கல்லூரி நிர்வாகம் தேர்வுக் கட்டணம் கட்டாத மாணவன் ஒருவனைக் கல்லூரியிலிருந்து நீக்கம் செய்தது. அச்சமயம் அம்மாணவனுக்காகக் கல்லூரி நிர்வாகத்திடம் பேசி தானே கட்டணம் கட்டி மீண்டும் சேர்க்கச் செய்தபொழுதுதான் செல்வராணியை அவன் சந்தித்தான்.
"ரொம்பவும் போல்டான பொண்ணுடா இவ" என்று நண்பனிடம் சொன்னபோது அவன் சொன்ன செய்தி இவனை ஆச்சர்யத்தில் ஆழ்த்தியது..
"டேய் அவளும் உங்க ஊர்க்காரிதாண்டா... :"
"என்னது . எங்க ஊர்க்காரியா?? சும்மா கதை விடாதடா. நான் எங்கூரில இதுக்கு முன்னாடி இவளப் பாத்ததே இல்ல?"
"அட ஆமாப்பா. என் கிளாஸ்மேட்தான் அவ.. முதல்நாள் அறிமுகத்திலேயே அவ சொன்னத எங்காதால கேட்டேன்.."
மனதுக்குள் பெருமிதம். நம்ம ஊர்ப் பெண் இங்கு வந்தும் ராஜாங்கம் செய்கிறாளே என்று.. அந்த வார இறுதியில்தான் அவளும் அவன் செல்லும் பேருந்திலேயே புறப்பட்டாள்.
"என்னங்க.. நீங்களும் சொக்கலிங்க புரமாமே?" வலிய சென்று பேசினான் மோகன்.
"ஆமாங்க.. நீங்க?"
"நானும் அதே ஊர்தான். இது நாள்வர உங்கள அங்கப் பாத்ததே இல்ல"
"இல்ல.. நான் எங்க சித்தி வீட்டுல இருந்து படிக்கிறேன்.. மாசம் ஒருவாட்டிதான் ஊருக்கு வருவேன். அதனால நீங்க பாத்திருக்க மாட்டிங்க.."
இப்படித்தான் ஆரம்பித்தது நட்பு.. பின்னர் அவள் சித்தி வீட்டுக்குச் செல்லும் போதும் ஒரே பேருந்தில்தான் பயணித்தனர். கல்லூரியிலும் அடிக்கடி சந்தித்துப் பேசிக் கொண்டனர். அந்த நட்பும் ஒருநாள் காதலாக மாறியது. மோகனுக்கு ஆரம்பத்திலிருந்தே பயம் இந்தக் காதல் கை கூடுமோ கூடாதோ என்று.
"செல்வா.. நான் ஒண்ணு சொன்ன கோபப் பட மாட்டியே..."
"ஒண்ணும் பட மாட்டேன் சொல்லு"
"இல்ல.. நீ வேற சாதி.. நான் வேற சாதி.. எங்க நிலத்த எல்லாம் உங்க அப்பாகிட்ட வித்துதான் என் அப்பா என்னப் படிக்க வைக்கிறாரு.. அப்படி இருக்கையிலே நம்ம கல்யாணம் அப்படிங்கறது நெனச்சுப் பாக்கக் கூடிய விசயம்தானா?"
"அட இவன் ஒருத்தன்பா.. சாதிகளை எல்லாம் எடுத்துறலாம்னு சட்டம் போட அரசாங்கம் திட்டம் போட்டுட்டு இருக்கு. இன்னமும் அதப் பத்தியே பேசுறான்பா... அப்படியெல்லாம் ஒண்ணும் நடக்காது. எங்க அப்பா என் விருப்பத்துக்கு மாறா எதுவும் செய்ய மாட்டார் போதுமா?"
செல்வராணியின் வார்த்தைகள் நம்பிக்கை தந்த போதும் மனதுக்குள் சிறு உதறல் இருந்து கொண்டே இருந்தது.
அவள் பட்டப் படிப்போடு நின்று விட, கல்வியியல் பயில்வதற்காகத் தொலை நகரத்துக்குப் போனான் மோகன். ஆயினும் அவர்கள் காதல் கடிதங்கள் மூலம் தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருந்தன..
ஆண்டுகள் ஓடின. மோகனின் படிப்பு முடிந்ததும் அரசுப் பணிக்காகக் காத்திருந்தான். இந்நிலையில்தான் அவர்களது காதல் செல்வராணியின் அண்ணன் மூலம் அவளது தந்தையாருக்குத் தெரிய வந்தது. மோகனை அழைத்து மிரட்டினார்.
"இங்க பாருப்பா.. நீ என்ன சாதின்னு உனக்குத் தெரியாதா? என்ன தைரியத்துல என் பொண்ண விரும்பலாம்னு நினச்சே..."
"சாதிய எடுத்துடறதுக்கு சட்டம் போடலாமான்னு அரசாங்கம் யோசிச்சிட்டிருக்கு.. நீங்க என்னய்யா முட்டாள்த்தனமா நீ என்ன சாதி அப்படி இப்படின்னு பேசறீங்க...."
"ம்ம்ம்ம் போடுவான்யா.. போடுவான்... கேக்குறவன் என்ன கேனப் பய பாத்தியா.." என்று கிண்டலோடு பேசியதோடு மட்டுமல்லாது மோகனது குடும்பத்தை அடித்தே அந்த ஊரை விட்டு விரட்டினார்.
மோகனும் தான் பயின்ற நகரத்துக்குச் சென்று அங்குள்ள தனியார் பள்ளியில் பணிக்குச் சேர்ந்தான். பின்னர் அவன் சொக்கலிங்கபுரம் ஊரைப் பற்றி நினைத்துக் கூடப் பார்த்ததில்லை. செல்வராணியின் நினைவுகளும் மெல்ல மெல்ல அவனது நினைவிலிருந்து அகன்றன. அவனுக்கும் அரசுப் பணி கிடைத்தது. அவன் பணிக்குச் சேர்ந்த பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியர் தனது மகளையே மோகனுக்கு மணம் முடித்து வைத்தார். அவன் மனைவி நிர்மலா, மிகவும் நல்லவள். அவளிடம் திருமணத்துக்கு முன்னரே தனது பழைய காதல் பற்றிய செய்தியைச் சொல்லிவிட்டிருந்தான். அவர்களுக்குள் நல்ல புரிதல் இருந்தது.
காலச்சக்கரம் சுழன்றது. நிர்மலா அழகியதொரு ஆண் மகவை ஈன்றெடுத்தாள். சொக்கலிங்கபுரத்திலிருந்து மோகன் விரட்டியடிக்கப் பட்டு எட்டாவது ஆண்டு, அவனுக்கு அந்த ஊர் மேல்நிலைப் பள்ளிக்கே மாற்றல் வந்தது. அதுவும் தலைமை ஆசிரியர் என்ற பதவி உயர்வோடு..
சொந்த ஊரைப் பார்க்கப் போகிற மகிழ்வு.. அந்த ஊர் தன்னை எப்படிப் பார்க்குமோ என்னும் எண்ணம். இப்படிப் பட்ட பல குழப்பமான மனநிலையோடு புறப்பட்டவனோடு அவனது பெற்றோர் வர மறுத்து விட்டனர். தனது பெற்றோரை நகரத்தில் குடிவைத்து விட்டு, மனைவி மற்றும் மகனோடு கிராமத்துக்குச் சென்றான் மோகன்...
அங்கு வந்து ஒரு வாரம் ஆயிற்று.. யாரிடமும் எதையும் விசாரிக்க முடியவில்லை.
ஆனால் பள்ளியில் இவனிடம் தண்டனை பெற்ற மாணவன் செல்வராணியின் அண்ணன் மகன் என்பது மட்டும் புரிந்தது..
இன்றுதான் செல்வராணியை நேரில் பார்க்கிறான்..
----
"என்ன பழைய நினைவுகள் போலிருக்கு??" கிண்டலாகக் கேட்ட செல்வராணியின் முகத்தை நோக்கினான். கழுத்தில் தாலியில்லை. ஆனால் வேறு ஆபரணங்கள் அணிந்திருந்தாள்.. ஒருவேளை இவளுக்கு மணமாகி, கணவன் இறந்திருப்பானோ...? என்ற எண்ணம் தோன்றியது..
" ஆமாங்க.. உங்களுக்குத் திருமணம் எப்போது நடந்தது? எத்தனைக் குழந்தைகள்?" அடுக்கடுக்காய் வினாக்களைத் தொடுத்தான்.
"கல்யாணமா?? எனக்கா??? வாழ்க்கையில நான் காதலிச்சது ஒருத்தரைத்தான். கல்யாணம் முடிக்கனும்னு நெனச்சது அவரோடதான். ஆனா என்ன பண்றது. அந்த ஆள் பயந்து இந்த ஊரை விட்டு ஓடிப் போய்ட்டார்... இன்னொருத்தனைக் கல்யாணம் செஞ்சிக்கறதுக்கு என் மனசு இடம் கொடுக்கல... எங்க அப்பாவும் அவர் திரும்பி வந்தா கல்யாணம் செஞ்சி வைக்கிறதா சொன்னாரு. ஆனா அவரும் வரல. எனக்குக் கல்யாணமும் நடக்கல..."
செல்வராணியின் வார்த்தைகள் சம்மட்டியாய் மோகனின் நெஞ்சில் பாய்ந்தது...
"நீ... நீங்க என்ன சொல்றீங்க..?" வார்த்தைகள் குழறின.
"நிஜத்தைத் தான் சொல்றேன்...அன்னைக்கு எங்க அப்பாவுக்குப் பயந்து இந்த ஊர விட்டுப் போனீங்க.. உங்க கிட்ட இருந்து தகவல் வருமின்னு காத்துக் காத்துக் கிடந்தேன்.. வரல... என் நிலையக் கண்டு என் அப்பாவும் அதிர்ச்சில கண்ண மூடிட்டாரு... நான் சமூக சேவகியா என்ன வளர்த்துக் கிட்டேன்.. இன்னைக்கு இந்த ஊரோட கவுன்சிலரா இருக்கேன்..."
".................."
"நீங்க தண்டன கொடுத்தது வேற யாருக்கும் இல்ல. என் அண்ணன் பையனுக்குத்தான்.. அவனுக்கு வக்காலத்து வாங்கிக் கிட்டு நான் உங்களோட பேசறதுக்கு வரல...இந்த ஊரு இப்படித்தான். நாமதான் கொஞ்சம் கொஞ்சமா அவங்களுக்குப் புரிய வைக்கனும். அது ஒரு நல்ல ஆசிரியரோட கைலதான் இருக்கு.. ஒரே நாளில் அவன மாத்திரணும்னு நெனச்சா அன்னைக்கு நம்ம காதலுக்கு ஏற்பட்ட தோல்விதான் இன்னைக்கு உங்க முயற்சிக்கும் ஏற்படும்.. அவனக் கூப்பிட்டு பேசுங்க... வீட்டுல நானும் சொல்றேன்.. இத்தன நாள யாரும் இந்த விசயத்தைப் பத்திப் பேசாததால எங்களுக்கும் தெரியல.. இனிமே நாங்களும் பேசறோம்... கையாள வேண்டிய வழில கையாண்டா எல்லாப் பிரச்சனைகளுக்கும் கண்டிப்பாத் தீர்வு உண்டாகும். சொல்ல வேண்டியத சொல்லிட்டேன்.. நான் வாறேன்..." என்றபடி எழுந்து போனவளைக் கண்ணிமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.. திரு. மோகன்,. தலைமை ஆசிரியர்.....

எமது ஆசிரியர்கள்...

எதிர்மறையான நிகழ்வுகள் எம் வாழ்விலும் நிகழ்ந்தது உண்டு. உள்ளூரிலே செல்லப் பிள்ளையாக இருந்துவிட்டதால் ஆசிரியர்களிடமிருந்து எந்தவித தொந்தரவுகளும் ஏற்படவில்லை. பின்னர் மேல்நிலைப் பள்ளியில் சேர்ந்த பொழுதுதான் பிரச்சனை ஆரம்பமானது. பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் போது எமது சமூக அறிவியல் ஆசிரியர் மூலம். அவர்தான் ஆங்கிலம் மற்றும் சமூகவியல் பாடங்களுக்கான ஆசிரியர். அவரது பெயரை நான் கடந்த பதிவிலும் குறிப்பிடவில்லை. இப்போதும் குறிப்பிடப் போவதில்லை. கிட்டத்தட்ட எனது கவனம் சிதறிப்போனதற்கானக் காரணமும் இவரையே சாரும். ஆங்கிலக் கட்டுரைகள் மற்றும் மனப்பாடக் கவிதைகளை நாங்களே பாராமல் எழுதி எங்களுக்குள்ளேயே திருத்திக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு தவறுக்கு 50 பைசாவீதம் அபராதம். இச்சமயத்தில்தான் பல்வேறு இன்னல்களை எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது. பெரும்பாலும் மாணவர்கள் அவர்களுக்குள்ளே பேசி வைத்துக்கொண்டு தவறுகளைக் காண்பிப்பது இல்லை. 10 தவறுகள் இருக்கும் நிலையில் ஒருதவறு என்றுதான் குறிப்பிடுவர். ஆனால் இவற்றில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை. நேர்மை, நியாயம் என்று பேசிக்கொண்டு (ரொம்ப சின்னப் பையனுங்க அப்ப.. அதுனால ரொம்ப வெகுளியா இருந்துட்டேன்.) எனது கைக்கு வரும் மாணவர்களின் தாள்களில் இருக்கும் தவறுகளை அப்படியே குறிப்பிடுவேன். இதனால் மாணவர்களிடமும் சரிவர புரிதலில்லை. அவ்வாசிரியரோ நாம் நன்றாக படித்தாலும் நல்ல அழகிய வெள்ளை நிறங்கொண்ட மாணவர்களிடம் மட்டுமே அன்பாக இருப்பார். அருகிலே அழைத்து இருத்திக் கொள்வார். நாம் 95 விழுக்காடுகள் பெற்றாலும் பாராட்டு அவரிடமிருந்து வரவே வராது. இதற்கிடையில் அவரொன்று அழகிய மணவாளனாக இருக்கவில்லை. இவர்தான் ஆசிரியர்கள் பற்றிய என் எண்ணங்களில் முதல் கரும்புள்ளியாக விழுந்தவர். மாணவர்களோ எனது தாள்களைத் திருத்துவதில் வேண்டுமென்றே தவறுகள் கண்டுபிடிப்பார்கள். ஒரு காற்புள்ளி, அரைப்புள்ளி இல்லாவிட்டாலும் வேண்டுமென்றே தவறுகளைக் கூட்டி எழுதி அபராதத்திற்கு வித்திடுவர். அந்த அபராதத் தொகைகளை எண்ணி எடுத்து ஆண்டு இறுதியில் அதனை எங்களுக்கென்றுதான் செலவிடுவார். புரோட்டா வாங்கி உண்டோம். மேலும் இரண்டு இருக்கைகள் வாங்கியளித்தோம். இந்த சமயத்தில் நடந்த பல நகைச்சுவை நிகழ்வுகளைப் பின்னர் பதிவிடுகிறேன்..

கல்லூரி பயிலும்போதும் ஒரு பேராசிரியையினால் தொந்தரவை அனுபவித்தேன். என்றைக்குமே நான் செய்த தவறுகளுக்கு என்னைத் தண்டித்தால் அதனை நான் ஏற்றுக் கொள்வேன். ஆனால் இவருக்கு என்மீது என்னதான் கோபமோ தெரியவில்லை. நான் செய்யாத தவறுகளுக்கும் அனைவர் முன்னிலையிலும் மிகக் கேவலமாகத் திட்டும் புத்தி. பின்னர்தான் அறிந்து கொண்டேன் அவர் மதமாறியவர் என்று. வகுப்பறையில் இருந்த ஆண் மாணவர்கள் எட்டு பேரில் நான் மட்டுமே இந்து மாணவன். இதனால்தான் அவர் அப்படி நடந்து கொண்டார் என்பது எனது கணிப்பு. ஏனெனில் வகுப்புத் தேர்வுகளில் ஒரே கணக்கைத் தவறாக செய்த இரு மாணவர்கள்களில் எனக்கு மட்டுமே அந்த ஏச்சும் பேச்சும் வந்ததென்றால் அதற்குக் காரணம் இதைத் தவிர ஏதுமில்லை. இந்த செய்திகளை எனது நண்பனிடம் மட்டுமே பகிர்ந்து கொள்வேனேயன்றி அவரை எதிர்த்துப் பேசியதில்லை. கல்லூரியில் நடந்த பல நிகழ்வுகளில் போராட்டங்களை முன்னின்று நடத்தி ஆசிரியர்களை எதிர்த்து நின்ற போதும், இந்நிகழ்வுக்காக எந்த செயலையும் செய்ய மனம் வரவில்லை. ஒன்று ஆசிரியரிடம் ஏற்பட்ட என்னுடைய தனிப்பட்ட பிரச்சனைக்காக மாணவர் கூட்டத்தை அழைப்பதை நான் விரும்பவில்லை. மற்றொன்று ஆசிரியர்களின் மற்ற செயல்களுக்காக அவரை எதிர்ப்பதில் தவறை நான் காணவில்லை. ஆனால் பாரபட்சம் காட்டும் செயலை குருவே செய்யும்போது அதனை அவரேதான் உணரவேண்டுமேயன்றி நான் சுட்டிக் காண்பிப்பது முறையல்ல என்றும் நினைத்ததுதான்.

இன்றைக்கும் சொல்கிறேன். ஆசிரியர் என்போர் பாரபட்சமின்றி செயல்பட வேண்டும். மாணவரின் சமயச்சார்புடைய சிந்தனைகளை மனதில் கொண்டு அவர்களை வெறுப்பதோ அல்லது தனிமைப் படுத்துவதோ அவர்களது மனதில் ஆறாப் புண்களை ஏற்படுத்தும். பள்ளி மற்றும் கல்லூரியை விட்டு வெளியே வந்து ஆண்டுகள் பல ஆன போதும் இந் நிகழ்வுகள் ஏற்படுத்திய ஆறாத வடுக்களை இன்னமும் அழிக்க இயலவில்லை...

அனைவருக்கும் இனிய ஆசிரியர் தின நல்வாழ்த்துக்கள்...

எமது ஆசிரியர்கள்...

எனது திருமணத்தின்போது எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்த ஆசிரிய, பேராசிரியர்களை அழைத்து மேன்மைப் படுத்த வேண்டுமென்ற ஆவல் மிகுதியாக இருந்தது.. ஆனால் மிகக் குறுகிய கால கட்டத்தில் திருமண தேதி நிச்சயிக்கப் பட்டதால் வெகுசிலரை மட்டுமே அழைக்க முடிந்தது.. அவ்வருத்தம் இன்னமும் நெஞ்சத்தில் உண்டு.. ஆசிரியர்கள் என்போர் பாரபட்சமின்றி எல்லா மாணவரிடத்தும் சமநோக்கோடு இருக்கவேண்டும் என்பது விதி
.. இவ்விதிகளுக்கு உட்பட்டு அன்பு செலுத்தி எம்மை அறநெறியில் வளர்த்த ஆசிரியர்களையும், விதிகளுக்கு அப்பாற்பட்டு நம்மை வெறுத்துப் புறந்தள்ளிய ஆசிரியர்களையும் கண்டுள்ளோம். கல்லூரி நாட்களில் ஆண் மாணவர்களில் நான் மட்டுமே இந்து.. இந்த காரணத்தால் என் மீது மிகுந்த அன்பு கொண்ட பேராசிரியர்களும் உண்டு. இதே காரணத்தாலேயே எம்மை வெறுத்த பேராசிரியர்களும் உண்டு. எம்மை நற்பாதையில் வழிநடத்திய அன்புப் பேராசிரியர்களை எண்ணி அகம் மகிழ்கின்றேன். நினைவில் வாழும் பேரா. ஞானதுரை, பேரா. திரவியம் ஜெபராஜ், பேரா. கென்னடி, பேரா. பாலசாந்தி கருணாகரம், பேரா. ஸ்வீட்லின், பேரா. ஸ்வீட் லில்லி, தமிழ் கற்றுத் தந்த பேரா. ரூத் பியூலா, பேரா. பெரிய நாயகம் ஜெயராஜ், பேரா. அந்தோனி, ஆங்கிலப் பேராசிரியர்கள் பேரா. கிருபலானி, பேரா. வசந்தி, பேரா. கிஃப்ட் ஜெயக்குமார், இவர்களெல்லாம் இன்னமும் என் நினைவில் நிற்கின்றனர்.
காலச்சக்கரம் பின்னோக்கி நகர்கின்றது
. முதன் முதலில் நாம் ஆசிரியராகக் கண்டது எமது பாலர் பள்ளி ஆசிரியர்தான். அவரது பெயர் சித்ரா.. நமக்கு அப்போது எழுதப் படிக்கத் தெரியாது. ஆயினும் எமது இல்லத்துக்கு வரும் "இயேசு விடுவிக்கிறார்" என்ற பத்திரிக்கையை எடுத்துப் பையில் வைத்துக் கொண்டு பள்ளி செல்வோம். ஆனந்தமோ ஆனந்தம். அழகிய தோட்டம். அங்கு வளரும் வான் கோழிகள். அருமையான ஆசிரியர். அவர் சொல்லும் கதைகள் மறந்து போய்விட்டாலும் அவர் சொல்லிய விதம் இன்னமும் கண்களில் வந்து போகிறது. சேட்டைக்காரப் பிள்ளைகளை அவர் அதட்டும் விதமும் பின்னர் அன்போடு அணைக்கும் நிகழ்வும் தினமும் உண்டு. இறைவணக்கப் பாடல்கள் மட்டும் தவறாது சொல்லித் தருவார். அந்தப் பாடல் கூட இன்னமும் நினைவில் உள்ளது.. "தமிழால் உன் புகழ் பாடி தேவா நான் தினம் வாழ்த்த.. வருவாயே திருநாயகா.. வரம் அருள்வாயே குருவானவா.." என்ற பாடல்தான் அது..
பின்னர் நடுநிலைப் பள்ளியில் சேர்ந்த போது முதலாம் வகுப்பு ஆசிரியர் கிறிஸ்துக் கனி
.. அவர் எட்டாவது வகுப்பு வரை மட்டுமே படித்தவர். மிக மிக அன்பானவர். எளிமையானவர். ஆனா.... ஆவன்னா.. என்று அவர் கற்றுக் கொடுக்கும் விதமே தனி.. ஆற்று மணலில் விரல் பிடித்து எழுதப் பழக்கினார். பின்னர் தரையில் தமிழெழுத்துக்கள் எழுதுவார். நாங்கள் புளியமுத்துக்களால் அதனை நிரப்ப வேண்டும். பாண்டி முத்துக்களும் புளியமுத்துக்களும் கரங்களில் விளையாடிய அக்காலத்தை மறக்க இயலுமா?? தற்சமயம் அவர் இறைவனடி சேர்ந்து விட்டார். அவருக்கு ஒரே மகன். சற்றே புத்தி சுவாதீனம் குறைவானவன். அவனுக்குச்சேர வேண்டிய சொத்துக்களை உறவினர்கள் ஏமாற்றி எடுத்துக் கொண்டுவிட்டதால் முதலூர் வீதிகளில் உள்ள கடைகளில் எடுபிடி வேலை செய்து வருகிறான். இன்றும் அவனைக் காணும்போதெல்லாம் எங்கள் ஆசிரியர் கிறிஸ்துக் கனி அவர்களின் நினைவுகள் மேலோங்கும்.. முதலாம் வகுப்பு படிக்கும் போதே இரண்டாம் வகுப்பு ஆசிரியரைக் கண்டால் பயம். அவரது பெயர் வயலட். அவரது பார்வையைக் கண்டாலே மாணவர்களுக்குப் பீதி.. தவறுகளைக் கண்டுபிடித்தால் அவர் கொடுக்கும் வைத்தியமே தனி.. ஆனால் மனக் கணக்கு செய்வதற்கு எம்மைப் பழக்கியவர் அவர். மேலும் அவர்தான் தையல் பயிற்சி ஆசிரியர். அவருக்கு ஒரு பேத்தி உண்டு. என்றாவது ஒருநாள் அவளை அழைத்து வருவார். அவள் பெயர் கண்மணி. அவள் வந்துவிட்டாலே நான் எனது உடைமைகளின் மேல் அதிகக் கவனம் எடுத்துக் கொள்வேன். ஏனெனில் சரியான சேட்டைக்காரி.. இரண்டாம் வகுப்பில்தால் எனது தந்தையார் எனக்கு கல் சிலேட் வாங்கித் தந்தார். எனது முதல் சிலேட்டை உடைத்தது அந்தக் கண்மணிதான். எனவே அவளைக் கண்டால் சற்று பயமெனக்கு.
மூன்றாம் வகுப்பு ஆசிரியர்தான் ஆங்கிலம் கற்றுத் தந்தார். கடிகாரத்தில் நேரம் பார்க்கவும் கற்றுத் தந்தார். அவ்வகுப்புளில் கற்ற மனப்பாடச்செய்யுள்களும் அவர்கள் கற்றுத் தந்த உதாரணங்களும் இன்னமும் நினைவில் உள்ளன.. நான்காம் மற்றும் ஐந்தாம் வகுப்புகளுக்கு ஒரே ஆசிரியர். இவர் நம் பகுதிகளில் மிகவும் பிரசித்தி பெற்றவர். ஜாண் ஆசிரியர் என்றால் தெரியாதவர்களே கிடையாது. எனது தாத்தா, எனது அப்பா மற்றும் எனக்குப் பாடம் எடுத்த பொதுவான ஆசிரியர் இவரே.. என்னை எனது தந்தையாரின் பெயரைச்சொல்லித்தான் அழைப்பார். எனது தந்தையாரைப் பாட்டனார் பெயர் கொண்டு அழைப்பார். தமிழ்ச்செய்யுள்களை இசையோடு சொல்லித் தருவது இவரது சிறப்பம்சம். அடியும் விழும். அன்பாகவும் இருப்பார். அவர் கற்றுத் தந்த பாடல்களை அதே இசையோடு இன்றும் நான் பாடுகிறேன். இன்று அவர் நம்மிடையே இல்லை. அவரது நினைவுகள் மட்டுமே.. அவரது மகன் அவரது பெயரில் ஒரு இணையதளம் அமைத்துள்ளார்.. இவ்விடம் காண்க.... http://www.johntr.com/ இச்சமயத்தில்தான் மேடைப் பேச்சு பழக்கமானது. புலவர் சத்தியராசன் அவர்கள் எழுதிக் கொடுத்து நான் மனனம் செய்து வாசித்ததுதான் முதல் பேச்சு..
ஏழாவது மற்றும் எட்டாவது வகுப்பில் பாடம் எடுத்த ஆசிரியர்தான் எமது கையெழுத்தையே மாற்றியவர். அவர் எங்கள் பள்ளிக்குத் தலைமை ஆசிரியராக வந்த பின்னர்தான் பள்ளியின் நிலையே மாறியது. சிறந்த ஒழுக்கம், நல்ல கல்வி என்று மாணவர்களை மாற்றியவர். அவரது பெயர் திருமதி. ஜூலியட் டெய்சி கஸ்தூரிபாய். நான் செய்த புண்ணியம் அவர் எனது திருமணத்துக்கு நேரில் வந்து வாழ்த்தியதுதான். மிகவும் கண்டிப்பானவர் என்று பெயரெடுத்தவர்.
நடுநிலைப் பள்ளி கடந்து மேல்நிலைப் பள்ளி (தூய மிகாவேல் மேல்நிலைப் பள்ளி, முதலூர்) செல்லும்போதுதான் தமிழ் மீது ஆர்வம் பிறந்தது. காரணம் முனைவர். கட்டளை கைலாசம் அவர்கள். தமிழாராய்ச்சி செய்து வந்த இவர்தாம் தமிழார்வத்தை என் மீது ஊட்டினார். தமிழ்ச் செய்யுள்களுக்கு அவர் கொடுக்கும் விளக்கங்களாலேயே தமிழ் மீது ஆர்வம் பிறந்தது. மேலும் மெர்சி என்றொரு தமிழாசிரியரும் தமது கல்லூரிப் பருவங்கள் பற்றிய வர்ணணைகளோடு தமிழ்க் கற்றுத் தருவார்.. "தம்பிகளா.. இந்தப் பாடலை நான் குற்றாலம் கல்லூரியில படிக்கும் போது படிச்சதுடா.. பாருங்க.. எவ்ளோ அழகா இருக்கு.." என்ற முன்னுரையோடு அவர் ஆரம்பிக்கும்போதே ஆர்வம் பிறக்கும். அச்சமயம் எங்கள் வகுப்பு ஆசிரியர் திரு. சௌந்தர் ராஜன் மறக்க இயலாதவர். அடிமுட்டாள்களும் அவரிடம் பயின்றால் நன்றாக பயிலும் மாணவனாகி விடுவான். ஆங்கில ஆசிரியரைப் பற்றிச் சொல்லியே ஆகவேண்டும். அவரது பெயர் திரு. ஜாண்சன் சுவாமிதாஸ். ஆனால் பெரும்பாலும் யாருக்கும் அவர் பெயரே தெரியாது. எல்லோரும் அவரை "இங்கிலிஷ் சார்" என்றுதான் அழைப்பார்கள். முதலூரில் அனைவருக்கும் பழக்கமானவர். பாடம் நடத்தும் போது அவரது வாழ்வில் நிகழ்ந்த சம்பவங்களை உதாரணம் கொடுப்பது அவரது தனித் தன்மை.. "ரீல் விடுறாரு" என்று நண்பர்கள் கிண்டல் செய்யும் போதும் அவரது பாணி அனைவருக்கும் பிடிக்கும். அவரது மனைவிதான் எங்களுக்குக் கணிதவியல் ஆசிரியர். கணித வகுப்பில் செய்யும் தவறுகளுக்கு, ஆங்கில வகுப்பில் தண்டனை உண்டு. எமது தந்தையாருக்கு நெருக்கமானவர் என்பதால், மிகுந்த பாசத்தோடு இருப்பார். ஒரு சம்பவம் நினைவுக்கு வருகிறது. ஒன்பதாவது வகுப்பு. முதல் மாதத் தேர்வு முடிந்தது. விடைத்தாள்கள் இன்னமும் திருத்தப் படவில்லை. ஆங்கில ஆசிரியர் வகுப்புக்கு வந்தார். " என்னப்பா.. எல்லோரும் அந்த பொயெம் கரெக்டா எழுதிருக்கீங்களா? யாராவது தப்பா எழுதியிருந்தா இப்பவே சொல்லிருங்க.. இல்லன்னா பேப்பர் தரும்போது அடி பயங்கரமா விழும்.." என்றார். யாரும் எழவில்லை.. நான் ஒரே ஒரு இடத்தில் மட்டும் எழுத்துப் பிழையாக எழுதியிருந்ததால் நான் எழுந்துவிட்டேன். அருகே அழைத்து குனியச்செய்து முதுகில் ஒரு அறை விட்டார். அமைதியாக இருந்துவிட்டேன்.. ஆனால் விடைத்தாள்கள் வழங்கும்போதுதான் தெரிந்தது. யாருமே சரியாக எழுதாதது. மற்ற மாணவர்கள் யாரும் முதலில் எழும்பாததற்குக் காரணம் அப்போதுதான் புரிந்தது. (இருமுறை அடி வாங்க வேண்டுமா என்ற எண்ணம்தான்) பல வருடங்கள் கழித்த பின்னர் நெல்லை ஊசிக்கோபுரம் அருகிலுள்ள ஆசிரியர் பயிற்சிப் பள்ளியில் முதல்வராக மாறுதல் பெற்றார். இப்போது அவர் எங்கே இருக்கிறார் என்பது தெரியவில்லை. இந்த 9 மற்றும் 10ம் வகுப்பில் நிகழ்ந்த பல நிகழ்வுகள் இன்றும் மறக்க இயலாத வண்ணம் உள்ளன. அவற்றைப் பிந்தைய பதிவுகளில் எழுதுகிறேன்.
பத்தாம் வகுப்புப் படிக்கும்போதுதான் புதிய தலைமை ஆசிரியர் வந்தார். திரு. நெல்சன் மாணிக்கராஜ் டேனியேல். பள்ளி முன்னேற்றத்திற்காகவும், மாணவர் நலனுக்காகவும் பல விடயங்களைச் செய்தவர். எங்களுக்கு ஆங்கிலப் பயிற்சிக்காக திருச்செந்தூரிலிருந்து பச்சை வேட்டி பால்சாமி என்ற சாமியாரை அழைத்து வந்து சிறப்புப் பயிற்சி அளித்தார். அந்த சாமியார் என்னைக் "கந்தசாமி .. நீதான் என் சொந்த சாமி.." என்று அழைத்த நிகழ்வு இன்னமும் நீங்காத நினைவாக உள்ளது.
பல்வேறு காரணங்களால் அந்தப் பள்ளியில் பத்தாவது வகுப்புக்கு மேல் தொடர இயலவில்லை. பதினொன்றாம் வகுப்பிற்காக நாசரேத் மர்காசியஸ் மேல்நிலைப் பள்ளியில் சேர்ந்தேன். தமிழாசிரியர் ஸ்டீபன் என் தமிழார்வத்தை வள்ர்த்தார். புது மாணவன் என்பதால் கடைசி இருக்கையில்தான் இடம் கிடைத்தது. தமிழ் மற்றும் ஆங்கில பாட வேளையின்போது அதிகமான மாணவர்கள் வகுப்பில் இருப்பார்கள். கணிதவியல் பிரிவு மாணவர்களாகிய நாங்கள், அறிவியல் பிரிவு மாணவர்கள் மற்றும் விவசாய பிரிவு மாணவர்கள். கிட்டத்தட்ட 75 முதல் 80 மாணவர்கள் உண்டு. அனைவரையும் கண்டித்துப் பாடம் எடுப்பது என்பது சற்றே சிரமமான செயல்தான் என்றாலும் அவர் மிகச்சிறந்த முறையில் பாடம் எடுப்பார். உரைநடை பாடத்தின் போது யாரையாவது எழுந்து வாசிக்கச் சொல்வார். நான் அந்த வாய்ப்புக்காக ஏங்குவேன். முதல்முறை என்னை வாசிக்கச் சொல்லும்போது ஏற்ற இறக்கங்களோடு வாசித்ததால் வாரம் ஒருமுறையாவது எனக்கு வாய்ப்பு தருவார். மேலும் வெளியூர் பள்ளிகளில் நிகழும் போட்டிகளுக்கு எம்மை அழைத்துச்செல்வார். கடைசி இருக்கையில் இருப்பதால் மாணவர்கள் எம்மை வாசிக்க விடுவதே இல்லை.. கிச்சளம் காட்டிக்கொண்டே இருப்பார்கள். ஆனாலும் நன்றாக வாசித்து விடுவேன். ஆங்கில ஆசிரியர் திரு. தனபால்.. நல்ல நண்பராகப் பழகும் எண்ணம் கொண்டவர்.. காதலித்து மணமுடித்தவர். ஆனால் பள்ளியிறுதி நாளில் அவர் தந்த அறிவுரை "தம்பிகளா.. லவ் மேரேஜ் மட்டும் வேண்டவே வேண்டாம்" என்பதுதான். இயற்பியல் ஆசிரியர் முனைவர். வில்லியம் தர்மராஜா மிகவும் கண்டிப்பானவர். ஆனால் நட்பாகப் பயிலக்கூடியவர். அவர் நல்ல மனநிலையில் இருக்கிறார் என்று நினைத்து நாம் சிரித்து விட்டால் அடி விழும்.."என்னடா பாடம் நடத்தும் போது சிரிக்கறே" என்று.. கோபமாக இருக்கிறார் என்று நினைத்து அமைதியாக இருந்தால் "ஏம்ப்பா எங்கள எல்லாம் பார்த்தா கொரங்கு மாதி இருக்கா. கொஞ்சம் சிரிச்ச முகத்தோடு இருந்தா என்ன?" என்பார். வேதியியல் ஆசிரியர் திரு. ஜோசப் ஜெபராஜ் தற்சமயம் அதே பள்ளியில் தலைமை ஆசிரியராக உள்ளார். திருமணத்திற்கு நேரில் வரவில்லை. வாழ்த்து அனுப்பியிருந்தார். பதின்மர் வயது மாணவர்களுக்கு மிகச்சிறந்த மருந்து அவர்தான். தவறான வாழ்க்கை.. அதனால் ஏற்படும் சீரழிவுகள். ஒழுக்கமான வாழ்க்கை.. இவைதான் இவர் அதிகமாக கற்றுத்தரும் பாடங்கள். நீ நன்றாகப் படிக்கிறாயோ இல்லையோ.. ஒழுக்கமானவனாக இரு என்பதுதான் இவரது பாடம். தாவரவியல் ஆசிரியர் திரு. ஜெயதாஸ் விலங்கியல் ஆசிரியர் திரு. நித்தியானந்த ராஜ் இவர்களும் மனதில் நீங்காத இடம் பெற்றுள்ளனர்.
கல்லூரிப் பேராசிரியர்களைப் பற்றிய பதிவு இன்னொருமுறை இடுகிறேன்.. கொஞ்சம் வழவழ கொழகொழதான் ஆனாலும் இதைப் படிச்சிருக்கீங்க. உங்களுக்கு நன்றி.. எனக்குக் கற்றுத்தந்து ஆளாக்கிய என் தெய்வங்களை நினைவு கூறச்செய்த அன்பு நண்பர்களுக்கு நன்றி.
குருவே பிரம்மா..
குருவே விஷ்ணு
குருவே மகேஸ்வரன்
குருவே பரப் பிரம்மா.
அந்த குருவை நான் வணங்குகிறேன்.....
நன்றி

நாடோடிப் பயணங்கள்.

நாடோடிப் பயணங்கள்.
- மு. கந்தசாமி நாகராஜன்
"எலே. மாயாண்டி ... போயி நம்ம செல்லப்பா ஆசாரிய நான் வரச்சொன்னேன்னு சொல்லி கூட்டிட்டு வா. " உரத்த குரலில் மாயாண்டியை ஏவினார் அய்யாதுரை நாடார். அவர்தான் அந்தத் தொகுதிக்கான சட்டமன்ற உறுப்பினர். அவர் வீட்டு முற்றத்தில் கைகட்டி ஒருவன் காத்திருந்தான். "என்னப்பா. நம்ம ஊருக்குள்ள வந்து குடிசைய போட்டுருக்கீங்க. ஒரு வார்த்த நம்ம கிட்ட சொல்லனும்ங்க்றது தெரியாத உனக்கு? உம பேரு என்ன?"
"அய்யா. எம்பேரு சொடலை... நாங்க செந்தியாத்தாரத்துல குடிசை போட்டு இருந்தொமுங்க.. நேத்து ராத்திரி அங்கன ஒரு பய குடிச்சிட்டு வந்து ஒரே சண்டை. பெண்டு பிள்ளையளோட எங்க போறதுன்னு தெரியாம அப்படியே இங்க வந்தோமுங்க.. மன்னிச்சிருங்க.. இன்னைக்கு காலி பன்னிர்றோம்.." அவன் குரல் உடைந்து போய் இருந்தது.
"பயப்படாதல.... நம்ம ஊருக்கு தஞ்சங்கேட்டு வந்த பயலுவள நாம ஆதரிச்சித்தான் அப்பியாசம். பயப்படாம இரு. நீங்க எல்லாம் என்ன வேலை பாக்கறீங்க..?" ஆறுதலோடு அவனைக் கேட்டார் அய்யாத்துரை
"அய்யா. நாங்க எந்த வேல குடுத்தாலும் செய்வோம்... " நம்பிக்கையோடும் கண்களில் எதிர்பார்ப்புகளோடும் நின்றான் சுடலை.
"சரி சரி.. நம்ம தோட்டத்துல நாளைல இருந்து வேலைக்கு வந்துருங்க... மொத்தம் எத்தன பேருப்பா இருக்கீங்க? " வினவினார் அய்யாத்துரை.
"அய்யா மொத்தம் அஞ்சி குடும்பம்."
"சரி சரி... நம்ம செல்லப்பா ஆசாரியா வேற வரச்சொல்லி இருக்கேன். அவரு கிட்டயும் யாரவது வேலைக்குப போகலாம். சரியா??"
உறுதியளித்த அய்யாத்துரை அதை நிறைவேற்றவும் செய்தார்.. ஊர் எல்லையிலுள்ள புறம்போக்கு நிலத்தில் அவர்கள் போட்டிருந்த குடிசைகளைப் பஞ்சாயத்தில் சொல்லி அவர்களுக்கே பட்டா போட்டுத தருவதாகவும் கூறினார்.
நாடோடிகளாய்த் திரிந்த அந்தக் கூட்டமும் அந்த கிராமத்திலேயே தங்கி விட்டது. யாசகம் பெற்று மட்டுமே உண்டு வந்த அவர்கள் மிகச்சிறந்த திறமைசாலிகளாக வந்து விட்டனர்.
சிலர் தச்சு வேலைக்கும் சிலர் தோட்ட வேலைகளுக்கும் பழக்கமாகி விட்டனர்.
குழந்தைகளும் அந்த ஊர் பள்ளிகளுக்குச் செல்ல ஆரம்பித்தனர்.
மூன்று மாதங்கள் உருண்டோடி விட்டன.
திடிரென ஒரு நாள்..
"ஏட்டி நாடாச்சி எனக்கு கொஞ்சம் நெஞ்சு வலிக்கிற மாதி இருக்கு.. நம்ம வைத்தியர வரச்சொல்றியா?" என்று நெஞ்சை பிடித்துக்கொண்டு அமர்ந்தார் அய்யாத்துரை.
"அய்யய்யோ... நான் என்ன செய்வேன்... இருங்க.. கூட்டிட்டு வாறேன்" ஓடினாள் அவரது சக தரிமினி தங்க நாடாச்சி.
ஆனால் விதியின் கணக்கு வேறு விதமாக இருந்தது. வைத்தியர் சௌந்திரபாண்டி நாடார் வருவதற்குள் அய்யாத்துரை நாடாரின் உயிர் பிரிந்து விட்டிருந்தது..
ஊரே ஓன்று கூடி அழுதது.
சுடலையோ கிழே விழுந்து புரண்டான்.
அய்யாத்துரை நாடாரின் இறுதிச் சடங்கும் நிறைவேறி முடிந்தது...
இடைத் தேர்தலும் வந்தது..
வாக்கு கேட்க வந்த ஆளுங்கட்சி வேட்பாளர் வெள்ளையாவிடம் ஓடிச்சென்று அய்யாத்துரை நாடார் சொன்னது போல் தங்களுக்கு அந்த நிலத்தைப் பட்டா போட்டுத தர வேண்டுமென்று வேண்டுகோள் விடுத்தான் சுடலை. "கண்டிப்பா செஞ்சிருவோம்..." சிரித்த படியே வாக்கு கொடுத்தார் வெள்ளையா.
தேர்தல் முடிந்தது. எதிர்பார்த்தபடியே ஆளுங்கட்சியே வென்றது. வெள்ளையா சட்டமன்ற உறுப்பினரானார்.
நன்றி தெரிவிக்க வந்தபோது ஏற்கெனவே கொடுத்த வாக்குகளை நிறைவேற்றுவதாக மீண்டும் வாக்களித்தார்.
அடுத்த நாள்...
"ஏலே யாருலே இங்க இருக்கா... இந்த இடத்துல வெளாட்டு தெடல் கட்டணும்னு அரசாங்கம் உத்தரவு போட்டுருக்கு.. இன்னைக்கு சாயங்காலத்துக்குள்ள எல்லோரும் குடிசைய காலி பண்ணனும் சொல்லிட்டேன்" பஞ்சாயத்து கிளார்க் வந்து சொன்னபோது அங்கு ஆண்கள் யாரும் இருக்கவில்லை. சுடலையின் மனைவி மாடத்தி செய்தியைச சொல்ல தோட்டத்துக்கு ஓடினாள். விபரம் அறிந்து சுடலை அங்கே வருவதற்குள் கிளார்க் போய்விட்டிருந்தார்.
உடனே சட்டமன்ற உறுப்பினர் அலுவலகம் நோக்கி ஓடினான் சுடலை.
"அய்யா. நம்ம பஞ்சயாது கிளார்க் வந்து இடத்த காலி பண்ணனும்னு சொல்றாங்கய்யா.. பட்டா போட்ட்டுத்தாறேன்னு சொன்னியளே..." அழாத குறையாக வெள்ளையா முன் நின்றான் சுடலை.
"சொன்னேன்பா. ஆனா பாரு... அந்த ஊரு பயலுவ எல்லாம் வெளாட்டு தெடல் வேணும்னு மனு கொடுத்தாணுவ ... அந்த ஊருல அந்த எடத்த விட்டா வேற எடத்துக்கு நான் எங்க போறது.. சொன்ன மாதிரி காலி பண்ணிட்டு போய்டு..." என்றபடியே வேறு பக்கம் திரும்பினார்.
"பிச்சக் காரப் பயலுவளுக்கு எடத்த குடுத்தா அந்த அய்யாத்துரைய சொல்லணும்.. இப்ப பாரு கண்ட கண்ட ________ பயலுவ எல்லாம் எம். எல். ஏ ஆபிசு வரைக்கும் வர்றானுவ. " தனது உதவியாளரிடம் அவர் பேசியது சுடலையின் காதுகளிலும் விழுந்தது..
அவரை எதிர்த்துப் போராடும் தெம்பு இல்லை. என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்த படியே குடிசை நோக்கி நடந்தான் சுடலை..
"சரி நாளைக்கு விடிஞ்சா பாத்துக்கிடலாம் பிள்ள " என்று மாடத்தியிடம் கூறிவிட்டு தோட்டத்துக்குப போய்விட்டான். மாலை வந்த பின்னர் ஊருக்குள் சென்று யாராரிடமோ மன்றாடிப் பார்த்தான்.. ஆனால் யாருக்கும் வெள்ளையாவை எதிர்க்கத் துணிவில்லை. மேலும் அங்கு விளையாட்டுத திடல் வருவது அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத்தான் அளித்தது.
துணைக்கு யாருமில்லாது என்ன செய்வதென்று அறியாது உறங்கிப் போனான்.
அதிகாலையே குரல் கேட்டது..
"யாரப்பா அங்கே டெண்டுக்குள்ளே... சீக்கிரம் காலி பண்ணுங்க. இந்த இடத்த சமப் படுத்தனும்" ஒரு மிகப்பெரிய வாகனத்திலிருந்து ஒருவன் குரல் கொடுத்தான். சத்தம் கேட்டு வெளி வந்து பார்த்த சுடலை அதிர்ந்தான்.
என்ன செய்வது என்றும் தெரியவில்லை. எதிர்க்கவும் பலமில்லை. "சரி. போய்டுவோம்.. நமக்கு ஊர் ஊராப போற அந்த வாழ்கைதான் சரி... இதெல்லாம் ரொம்ப பெரிய மனுசங்கலுக்கானதுதான்... வாங்க போவோம்..." என்று கூறியபடியே தனது கூட்டத்தாருடன் குடிசைகளை விட்டு வெளியே வந்து குடிசைகளைப பிரிக்கத் துவங்கினான்.
தள்ளு வண்டியில் தனது கூட்டத்தாரோடு "சரி போவோம் வாருங்க" என்றழைத்த படியே முன்சென்ற அவன் பின்னே தொடர்ந்தது அந்த நாடோடிக் கூட்டம்.
யார் வீட்டிலிருந்தோ அந்த வானொலிச் செய்தி சுடலையின் காதுகளில் விழுந்தது..
"இலங்கையில் போர் காரணமாக தமிழகத்துக்கு அகதிகள் மீண்டும் மீண்டும் வந்த வண்ணம் உள்ளனர். நேற்று ராமேஸ்வரத்திற்கு 40 பேர் வந்து சேர்ந்தனர். இவர்களுக்கு மண்டபம் முகாமில் தகுந்த வசதிகள் செய்து தரப்படுமென்று தமிழக முதல்வர் உறுதியளித்தார்"
சுடலையை அந்த செய்தி நிமிரச் செய்தது.
"பாரு மாடத்தி.. எனகென இருந்து வாரவியளுக்கேல்லாம் எல்லாம் கொடுக்காவ. ஆனா இந்த மண்ணுல பொறந்த நமக்கு ஊர் ஊற சுத்துற பொழப்புதான். நாமளும் அங்க கொழும்புலையே பொறந்துருக்கலாம். அப்பயாச்சும் இந்த அரசாங்கம் நம்ம பாத்துருக்கும்" என்ற ஏக்கத்தோடு சொன்ன சுடலைக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியாமல் விழித்தாள் மாடத்தி..
என்ன நினைத்து என்ன பேசினாலும் அந்த நாடோடிக் கூட்டங்களின் பயனங்களுக்கு முற்றுப் புள்ளி வைக்கப் போகும் நாள் என்றும் வரப் போவதில்லை..

தேவை இன்னொரு விடுதலைப் போர்

பள்ளிக்கூட நாட்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன. நடுநிலைப் பள்ளியில் பயின்று கொண்டிருந்த போது விடுதலைத் திருநாளையொட்டிய பேச்சுப் போட்டி நடை பெற்றது. நான் அப்போது மூன்றாவதோ அல்லது நான்காம் வகுப்போ படித்துக் கொண்டிருந்ததாக நினைவு. அவ்வயதில் நமக்கு அந்த அளவுக்கு பொது அறிவு இல்லை. ஆயினும் பேச்சுப் போட்டியில் கலந்து கொள்ள வேண்டுமென்ற ஆர்வம் மட்டுமே தலை தூக்கி நின்றது. எமது தந்தையாரிடம் ஆவலை வெளியிட்ட போது புலவர் வே. சத்தியராசனிடம் அழைத்துப் போனார். பின்னர் புலவரவர்கள் எழுதிக் கொடுத்து நான் பேசிய பேச்சுதான் நமது கன்னிப் பேச்சு. புலவரவர்களின் எழுத்து எமக்கு முதல் பரிசினைப் பெற்றுத் தந்தது. விடுதலைத் திருநாள் பேச்சுப் போட்டி என்றாலே "வானம் பொழிகிறது. பூமி விளைகிறது" என்ற கட்டபொம்மன் வசனங்களும், பாரதியின் கவிதைகளை மேற்கோள் காட்டுவதும்தான் முக்கிய நிகழ்வாக இருந்தது. முக்கியமாக "வீர சுதந்திரம் வேண்டி நின்றோர்.." என்ற பாடலும், "என்று தணியுமிந்த சுதந்திர தாகம்..?" என்ற பாடலும்தான். பின்னர் படிப்படியாக நம்மை வளர்த்துக் கொண்டோம். கல்லூரி நாட்களில் விடுதலைத் திருநாளின்போது நாம் கொடுத்த உரை பலரது பார்வையை நம் மேல் திருப்பியது. "ஊழலற்ற அரசாங்கம் அமைவதுதான் உண்மையான விடுதலை" என்ற கருத்தில் இடம் பெற்ற நமது பேச்சு கல்லூரியின் பொறுப்பு முதல்வர் பேரா. சில்வா அவர்களது கவனத்தை எம் மேல் திருப்பியது. ஒருமுறை மாணவர் போராட்டத்தின்போது முன் நின்று அவரை எதிர்த்து பேசிய எம்மை அவர் பார்க்கும் போதெல்லாம் முறைத்துக் கொண்டே இருந்தார். மதிய உணவு இடைவேளையின்போது கல்லூரி விழாவுக்காக புல்லாங்குழல் பயிற்சி செய்த எமது குழல் பறிக்கப்பட்டது. பல முரண்பட்ட எண்ணங்களை நம் மேல் கொண்டிருந்த அவரை அந்த உரை மாற்றியது. தனியே அழைத்துப் பேசினார். "தம்பி. உன்னைப் புரிஞ்சிக்கல... ரொம்ப நல்லா பேசினே... நீ பேசும்போதே உம் மனசு எனக்குத் தெரிஞ்சது. நீ ரொம்ப நல்லா வரணும்" என்றுரைத்தார். வணங்கி விடைபெற்றோம்
இன்றும் நம் கருத்து அதுதான். "ஊழலற்ற அரசு அமைவதுதான் உண்மையான விடுதலை". கண்ணெதிரே காணும் கொடுமைகளைக் கண்டும் காணாமல் போவதற்கு நாம் பேடிகள் இல்லை. எதிர்த்துப் பேசி நம் கருத்தில் உறுதியாக நின்றுதான் விடுதலைத் திருநாளைக் கொண்டாட வேண்டும். நம்மை ஆண்ட ஆங்கிலேயர்களை பல்வேறு முறையில் போராடி விரட்டியடித்து அரசினை நமதாக்கிக் கொண்டோம். ஆனால் இன்று நாமே நம்மைக் கொள்ளையடிக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப் பட்டுவிட்டோமல்லவா? தனிமனித சுதந்திரத்திக்கான நிலை நம் நாட்டில் எந்த அளவுக்கு உயர்ந்துள்ளது? நடைபாதையில் கடையிட்டுள்ள சிறுவியாபாரி முதல் நகரத்தின் மிகச்சிறந்த பகுதியில் கடையிட்டுள்ள பெருவியாபாரிவரை கையூட்டு கொடாது தனது வியாபாரத்தினை நடத்த இந்த மக்களாட்சி உதவுகிறதா?? அவர்களிடம் தினமும் பெறும் ஐந்து ரூபாய் நேரடியாக அரசாங்கத்துக்குச் சென்றால் உலகின் உயர்ந்த நிலைக்கு வந்துவிடுமல்லவா நம் அரசு? இதனை எடுத்துரைப்போர் யார்? தகவல் தொடர்பு சாதனங்களான தொலைக்காட்சிகள் சாமியார்களின் படுக்கறைக் காட்சிகளைப் பகிரங்கமாக வெளியிடுகின்றன. ஆனால் இதுபோன்ற காட்சிகள் இதுவரை வந்ததுண்டா? வெட்ட வெட்டத் துளிர்விடும் சிறு மரம் கூட எதிர்ப்பை மீறி தனது வளர்ச்சியைக் காட்டுகிறது. ஆனால் பகுத்தறிவு கொண்ட மனித இனம் இன்னமும் இந்த முட்டாள்த்தனங்களை எதிர்ப்பதற்கு முன்வராதது ஏன்? கவிஞனொருவனின் கவிதைவரிகள் நினைவுக்கு வருகின்றன.
"வேலிக்கு மேல்
தலை நீட்டிய
என் கிளைகளை
வெட்டிய தோட்டக்காரனே...!
வேலிக்கு அடியே நழுவும்
என் வேர்களை என்ன செய்வாய்?"
விடுதலைச் சிந்தனைகளை நம்முள் எழுப்பும் உன்னத வரிகள் அவை. பல்லாயிரம் உயிர்களை விதைத்து எழுந்த இந்த விடுதலை மரத்தை இன்று ஊழல் ஆந்தைகளும் கொடுமைக்கார கோட்டான்களும் ஆக்ரமித்துக் கொண்ட பேதமை நிலைதான் என்ன?
இனத்தைப் பிளவு படுத்தி அதன்மூலம் தம் ஆட்சியை நிலை நிறுத்திக் கொண்ட அயல் நாட்டவருக்கும், சாதியின் பெயரால் மக்களைப் பிளவுபடுத்தி, சாதிக்கட்சிகள் மூலம் தம் ஆட்சியை நிலை நிறுத்த முயலும் இன்றைய அரசியல்வாதிகளுக்கும் என்ன வேறுபாடு?
பூட்டிக்கிடந்த இரும்புக்கூட்டின் கதவு இன்னும் திறக்கப் படவில்லையா?? சிறுத்தை இன்னமும் தூங்கிக் கொண்டிருக்கின்றதா?
மேல்மட்டத்திலிருந்து கீழ்மட்டம் வரை புற்றுநோயாகப் பரவியுள்ள இக்கையூட்டுச்சிந்தனைகளை எங்கனம் களைவது? பேரறிஞர் தலைமையில் அன்றைய இளைஞர்கள் ஒன்றுபட்டது போல், இன்றைய இளைஞர்களை ஒருங்கிணைப்பது யார்? அரசியலைச் சுத்தம் செய்ய அப்துல் கலாம் போன்ற சிந்தனைவாதிகளை மீண்டும் மக்கள் பணியில் ஈடுபடுத்த யாரால் இயலும்? பதவியை வேண்டாது மக்கள்பணிகளில் கவனம் செலுத்தப் போகும் இன்னொரு காமராசர் யார்? பொது நலச்சிந்தனைகளை மட்டுமே கொண்ட இச்சமுதாய முன்னேற்றத்திற்கான சிந்தனை விதைகளைத் தூவுவது யார் கரங்கள்? அல்லும் பகலும் அயராது போராடி நம் நாட்டினை மீட்டுத்தந்த காந்தியின் சிந்தனைகள் என்றுதான் நம் எல்லோருள்ளும் குடிகொள்ளும்?
ஆற்றிலே கரைத்த புளிபோல் ஆகிவிடுமா இச்சிந்தனைகள்..? உயர்ந்த சிந்தனைகள் கொண்ட வலுகொண்ட பாரதத்தினை உருவாக்கத் தோள் கொடுப்பீரா தோழர்களே?? காணும் சிறார்களிடமெல்லாம் இவ்வுயரிய சிந்தனை விதைகளைத் தூவுவோம்.. பணத்துக்கு வாக்கு என்ற நிலைமை மாற கட்டிளங்காளையரிடமும், மங்காத சிந்தனைகள் கொண்ட மங்கையிரிடமும் நம் உன்னதச்சிந்தனைகளை எடுத்துரைப்போம்.. என்றோ ஒரு ஆகஸ்டு 15 அல்லது ஜனவரி 26ல் மட்டுமே அல்லாது விடுதலைச்சிந்தனைகள் என்றென்றும் நம் இதயத்தில் ஒளிர வேண்டும்.
ஒரு சம்பவம் நினைவுக்கு வருகிறது. பட்டப் படிப்பு முடிந்த வருடம். எமது தமைக்கையார் தமது இரண்டாம் மகவை ஈன்றெடுத்த நாட்கள். இல்லத்தில் யாருமில்லை. அனைவரும் மருத்துவமனையில். கூடங்குளம் அணுமின் தொழிற்சாலையின் பணித்தேர்வுக்கான விண்ணப்பத்தை நிரப்பி அனுப்ப வேண்டியிருந்தது. நான் நிரப்பினேன். பின்னர் இருப்பிடச்சான்றிதழும், வருமானச்சான்றிதழும் பெற வேண்டியிருந்தது. கிராம நிர்வாக அலுவலர் மிகவும் பழக்கமானவர். எனவே எனது விண்ணப்பத்தினை ஏற்றுக்கொள்வதாகக் கையெழுத்திட்டு வருமான ஆய்வாளரிடம் அனுப்பி வைத்தார். இன்னமும் அந்த ஆய்வாளரின் முகம் எனக்கு நினைவுள்ளது. சாஸ்தாவி நல்லூர் (பொத்தக்காலன் விளை) ஊராட்சிமன்ற அலுவலகத்திலிருந்து தட்டர்மடம் வருமான ஆய்வாளர் அலுவலகத்திற்கு மிதிவண்டியில் சென்றேன்.(கிட்டத்தட்ட 4 கி.மீ தூரம்) காத்திருப்போர் யாருமில்லாததால் அவ்வலுவலரை உடனடியாக சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. உள்ளே நுழைந்ததும் அவர் எமது விண்ணப்பத்தை ஏறிட்டே பார்க்கவில்லை. என் முகம் நோக்கினார். "தம்பி ஒரு ஐம்பது ரூபாய் பீஸு கட்டணும்" என்றார். "ஐயா. நீங்கள் இந்த விண்ணப்பத்தை ஒப்புக்கொள்வதாக ஒரு கையெழுத்து மட்டும்தானே போட வேண்டும். எதற்காக ஐம்பது ரூபாய்?" எனது கேள்விக்கு அவர் பதிலளிக்கவில்லை. "உங்க வி.ஓ இத சரியா நிரப்பல.. போய் இன்னொரு விண்ணப்பம் நிரப்பிக் கொண்டா?" எனது விண்ணப்பம் அவரது குப்பைத் தொட்டிக்குப் போனது. ஒன்றும் தோன்றாது மீண்டும் ஊராட்சி மன்ற அலுவலகம் சென்றேன். "என்ன தம்பி. ஆர்.ஐ கையெழுத்துப் போட்டாச்சா?" கி.நி.அ வினவ "இல்லண்ணே.. அவரு நீங்க எழுதுனது சரியில்லன்னு கிழிச்சிப் போட்டுட்டாரு" என்றேன். " இருப்பா இன்னொரு வாட்டி அந்த பாரத்த பாத்து ஒழுங்கா எழுதித் தாறேன்..." என்று சொல்லி வேறொரு படிவத்தை நிரப்பிக் கொடுத்தார். மீண்டும் தட்டார்மடம் சென்றேன்.. "என்ன??" வ.ஆ வினவ "சார். வி.ஓ சரியா நிரப்பிக் கொடுத்துருக்காரு. பாருங்க.." என்று அந்த படிவத்தை அளித்தேன். "சரி. அந்த அம்பது ரூபாயக் கொடு" என்ற பதிலோடு என்னைப் பார்த்தார். "சார். நாளைக்குள்ள நான் அந்த வேலைக்கு அப்ளிகேசன் போட்டாகனும். வீட்டுல யாருமில்ல. எங்கையிலயும் துட்டில்ல.." என்றேன். "இங்க பாருப்பா.. அந்த வி.ஓ. இந்த பாரத்திலயும் சரியா நிரப்பல.. இதப் பாரு..." என்று ஒரு வரியினைக் காட்டினார். "போய் இன்னொருவாட்டி எழுதிக் கொண்டா" விரட்டினார். மீண்டும் பொத்தக் காலன் விளை.. "என்ன தம்பி. திரும்பவும் வந்துட்ட.?" "அண்ணே .. இதுவும் சரியில்லயாம். பாருங்க" உடைந்து போன எனது குரல் அவரை நிமிரச்செய்தது.."என்ன தம்பி அந்த பய துட்டு எதாவது கேட்குறானா?" என்றார். "ஆமான்னே.. அம்பது ரூபா வேணுமாம். பீஸு கட்டணும் அப்படிங்கறான்" என்றேன். "கொடுத்துற வேண்டியதுதானே..?" "இல்லண்ணே... வீட்டுல யாரும் இல்ல... அக்காவுக்கு குழந்த பெறந்துருக்குல்லா. எல்லோரும் ஆசுபத்திரில இருக்காங்க.." என்றேன். "நான் தாறேன்..குடுத்துரு.. அப்பாகிட்ட நான் அப்புறமா வாங்கிக்கறேன்.." என்று ஐம்பது ரூபாயை நீட்டினார். "இல்லண்ணே... அந்த வேல எனக்குக் கிடைக்காட்டியும் பரவாயில்ல. நான் துட்டு குடுக்க மாட்டேன்.." உறுதியோடு கூறினேன். "ம்ம்ம். உன் விருப்பம்... அந்த பயல பச்சமட்டயால அடிக்கணும்.. இந்தா புது பாரத்துல எழுதியிருக்கேன். எடுத்துட்டுப் போ.." என்றபடியே அப்படிவத்தைக் கொடுத்தார். மீண்டும் இங்கே திரும்பி வரக்கூடாது என்ற முடிவோடு வருவாய் அலுவலர் அலுவலகம் நோக்கி மிதிவண்டியை செலுத்தினேன்.. இம்முறை கொஞ்சம் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. என் முறை வந்தபோது உள்ளே சென்றேன்.. "என்னப்பா.. திரும்பவும் கொண்டு வந்துட்டியா??" என்றபடியே எனது விண்ணப்பத்தைப் பார்த்தார். "ஆமா சார்" "ம் சரி சரி.. நான் சொன்னது என்னாச்சு?" "என்னது சார்" "அம்பது ரூபா?" "வீட்டுல யாரும் இல்ல சார்" "அப்படியா... சரி சரி.. இந்த ரேசன் கார்டு உங்க வீட்டுல உள்ளது தானே?" "ஆமா சார்". "சரி . இந்த அப்ளிகேசன் இங்கேயே இருக்கட்டும்.. நான் உங்க ஊருக்கே வந்து விசாரிச்சுப் பாத்துட்டு கையெழுத்துப் போடுறேன்...ஒரு வாரம் கழிச்சு வா" "இல்ல சார்,, நாளைக்குக் கடைசி தேதி.. எனக்கு இன்னைக்கே வேணும்.." ஒரு முடிவோடு அவரது மேசையருகே நின்று கொண்டேன்.. அவர் எனக்குப் பின்னே வந்தவர்களையெல்லாம் வரவழைத்து அவர்களுக்குத் தேவையானவற்றைச் செய்து கொண்டிருந்தார்.. இன்று இவரை ஒரு கை பார்த்து விட வேண்டும். தராவிட்டால் காந்தியச்சிந்தனைகளின் படி உண்ணாவிரதம் இருக்க வேண்டும் என்று திட்டமிட்டேன். கிட்டத்தட்ட ஒருமணிநேரம் கடந்தது.. என்னைப் பார்த்தார் "என்ன நீ இன்னும் போகலியா?" "இல்ல சார். நான் தாலுகா ஆபிசுக்கும் போகணும்.. சீக்கிரம் கையெழுத்துப் போட்டுக் கொடுங்க" உறுதியோடு கூறினேன்.. என்ன நினைத்தாரோ "சரி சரி.. பெழச்சிப் போ" என்றபடியே கையெழுத்திட்டார்.. பின்னர் தாலுகா அலுவலகம் சென்று வட்டாட்சியரிடம் கையெழுத்து வாங்கி விண்ணப்பித்தும் அப்பணி நமக்குக் கிட்டவில்லை என்பது வேறு கதை..
ஆனாலும் இச்சம்பவத்தை இவ்விடம் நினைவு கூறுவதற்கான காரணம் என்னவெனில் ஊழலற்ற சமுதாயம் அமைக்க இதுபோன்ற அதிகாரிகள்தான் தடைக்கற்களாக உள்ளனர். இல்லத்தாரோ என்னைக் கேலி செய்தனர். "எத்தனை முறை தட்டாமடத்துக்கும் பொத்தாலவிளைக்கு அலைஞ்சே..." என்று ஏளனம் செய்தனர்.
ஊழல் ஆரம்பிப்பதே இவ்விடம்தான். அலைச்சல் கூடாது.. ஆனால் நம் காரியம் ஆகவேண்டும் என்ற எண்ணம்தான் ஊழலின் விதை. இவ்விதைகள் வேரறுக்கப் பட வேண்டும். பின்னர்தான் நிம்மதியான விடுதலைத்திருநாளை நாம் கொண்டாட இயலும்.
ஊழலை வேரறுக்கும் சிந்தனைகளை உரக்க உரைப்போம். நற்சிந்தனைகள் தரும் விதைகளை நாடெங்கும் விதைப்போம்..
நன்றி..

விடுதலையின் அடையாளம்

முட்டை உருத் தோன்றி
முழுவுடலும் புழுவாகி..
எத்தனையோ தடை தாண்டி..
ஏனேனோ இரை தின்று
நித்தம் தவம் செய்து
நீளுடல் நீங்கியபின்
வண்ண மெல்லுடலும்
வாய்ப்பரிய நன்சிறகும்
சின்னஞ்சிறு கொம்பும்
சீரடிகள் ஓராறும்
கொண்டெமைக் கொள்ளை செய்யும்
சின்னஞ்சிறு வண்ணப் பூச்சி...
விண்ணைக் காணும் கண்களுக்கு
விருந்தளிக்கும் நீ...
விடுதலையின் அடையாளம்...
பரிணாம மாற்றத்தில்
பட்டம் பெற்ற உன்னை...
வைத்தீஸ்வரிக்காக
வலையில் பிடிக்க மனமில்லை...
ஏனெனில்
நான் எஜமான் இல்லை...